İnanılmaz bir metin okudum az önce. Şiir desem değil, deneme desem değil, hikâye desem değil. Gerçek mi, düş mü onu bile anlayamıyoruz aslında. Hakkari’de öğretmenlik yapan anlatıcının ağzından bütün coğrafyayı anlıyoruz sanki: hastalıktan ölen bebekler, karda yalınayak gezen çocuklar, asla yerine ulaşmayan dilekçeler, vuranlar, vurduranlar…
Çok iyi bir kitaptı, tavsiye ederim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Uzun zamandır hem bu kadar eğlenceli hem de bu kadar akıcı bir kitap okumamıştım. Mîna Urgan anılarını anlatıyor bu kitapta. Üstelik yakın çevresi, arkadaşları öyle sıradan insanlar değiller: Ahmet Haşim, Orhan Veli, Yahya Kemal, Nazım Hikmet, Falih Rıfkı, Sait Faik, Neyzen Tevfik, Necip Fazıl, Aziz Nesin… Kimi ararsan var. Edebiyatla az da olsa ilgilenen herkese tavsiye ederim.
He bir de Allah herkese Mîna Urgan gibi yaşlanmayı nasip etsin, amin. :)
Yazarın daha önce “Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk” kitabını okuyup çok sevmiştim. Yine o beklentiyle aldım ama kendini o kadar tekrar etmiş ki. Olaylar, düşünceler, mekanlar aynı sadece karakter adları farklı sanki. Kötü bir kitap diyemem ama okumasam da olurdu.
