Kim demiş saçlarıma yağan karmış
Şakaklarıma yorgunluktur vuran
Saçlarım okşayan deli rüzgârmış
Beni yolun sonunda hüzne boğan
Ömür incecik bir yaprak kadarmış.
Sen yokken de her şey anlamlı olabiliyor.
Sensiz de bir yanım sevda doluyor.
Üşüyor gökler, yokluğunda kar yağıyor.
Hemen ardından bir mevsim yerini,
Bir kelebek ömrünü arıyor.
Bütün bunlar yokluğunda olanlar...
Bakma öyle, yüzüme.
Hüzün katma hüznüme.
Aldanma!
Çiçeklere olan düşkünlüğüme.
Beni bir gülün dikeninde,
Bazen bir papatya yaprak döktüğünde,
Beni baharın karnında
Seni ararken sına.