Ahmet
@ahmetutl
Şaşırabiliyorsan hayatın saçmalığına umut var;
youtube.com/watch?v=gY0vfhMZbJM
Muğla
Ankara, 27 Ağustos 1998
25 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Yapay zekaya hikâye yazdırıyorum - part belirsiz
Paradoks valla haklısın benim hatam bu uygulamanın bildirimleri kapalı o yüzden girdiğimde görüyorum dkdmdmdmd eyvallah sen de kendine iyi bak
Hayranlarımdan gelen istek hikayeyi kıramadım ve işte yıllar sonra yine nckdnkdm
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:Ahmet isimli okura yanıt verildi
Ahmet
Paradoks valla haklısın benim hatam bu uygulamanın bildirimleri kapalı o yüzden girdiğimde görüyorum dkdmdmdmd eyvallah sen de kendine iyi bak
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yapay zekaya hikâye yazdırıyorum - part belirsizParadoks valla yorucu ya kdmmcm
Hayranlarımdan gelen istek hikayeyi kıramadım ve işte yıllar sonra yine nckdnkdm
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:Ahmet isimli okura yanıt verildi
Ahmet
Paradoks valla yorucu ya kdmmcmYapay zekaya hikâye yazdırıyorum - part belirsizParadoks haftada bir cümleyse olabilir fkmdmd
Hayranlarımdan gelen istek hikayeyi kıramadım ve işte yıllar sonra yine nckdnkdm
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:Ahmet isimli okura yanıt verildi
Ahmet
Paradoks haftada bir cümleyse olabilir fkmdmdYapay zekaya hikâye yazdırıyorum - part belirsizParadoks ya benden bir şey olmaz 10 yıldır yazacağım sözde daha paragraf yazamıyorum dndndm
Hayranlarımdan gelen istek hikayeyi kıramadım ve işte yıllar sonra yine nckdnkdm
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:Ahmet isimli okura yanıt verildi
Ahmet
Paradoks ya benden bir şey olmaz 10 yıldır yazacağım sözde daha paragraf yazamıyorum dndndmYapay zekaya hikâye yazdırıyorum - part belirsizParadoks yusuf güney de bir noktadan sonra hikayeye dahil olurdu dkdmmdmd
Hayranlarımdan gelen istek hikayeyi kıramadım ve işte yıllar sonra yine nckdnkdm
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:
Ahmet
-----Göğe Taşınan Deniz-----
Ahmet yıllarca Akdeniz limanlarında çalışmış, ömrünü tuzlu rüzgârla yoğurmuş bir deniz işçisiydi. Kaptan değildi, mühendis değildi; ama geminin üzerine gölge düşüren bütün ağırlıkları omuzlayan, paslı zincirleri çeken, halatları kavuran ellerin sahibiydi. En hızlı gemici düğümünü o atardı, en gürültülü vinç sesinin altında yine o çalışırdı. Limanda gece vardiyasına kalan olduğunda sabah gün ışırken, elinde çay bardağıyla iskelede hâlâ onu bulurdunuz.
İşçiler arasında “Ahmet ağabey” derlerdi ona, çünkü ne zaman biri bir işin içinden çıkamazsa Ahmet gelir, halatı şöyle bir çevirir, o meşhur gemici düğümünü bir anda atar, iş biterdi.
Ama kimse Ahmet’in asıl sessizliğini bilmezdi. Geceleri, gemi güvertesinde herkes uyurken, kendi paydosunu erkene çekip gökyüzüne bakışını… Akdeniz’in öyle geceleri vardı ki, su bir aynaymış gibi yıldızları geri yansıtırdı. Ahmet işte o gecelerde bazen bir şeyler görürdü. Ne olduğunu bilmiyordu—ışık hüzmeleri, bulutlar arasında kıpırdayan garip bir parıltı, kimi zaman ufka yakın bir yerde göz kırpar gibi olan tekinsiz bir ışık noktası… İşçiler bunu hep “yorgunluk” diye geçiştirirdi. Ahmet de öyle yaptı yıllarca. Ama gözleri, bir daha görmemek için kaydırsa da zihni hiçbirini tamamen unutmamıştı.
Yıllar geçti. Gemiler değişti, limanlar değişti, Ahmet’in saçları kırlaştı. Güvertenin soğuğu dizlerine işler oldu, vinç sesleri kulağında uğuldadı. Bir gün artık bedeni “yeter” dedi. Emeklilik formunu doldururken eli titremedi ama içi tuhaf bir şekilde daraldı. Sanki yıllardır içinde yaşadığı gürültülü dünya bir anda susacak, o da o sessizliğin altında kalacaktı.
Ve emekli olduğunda, herkesin anlam veremediği bir karar verdi:Ahmet isimli okura yanıt verildi
Ahmet
Paradoks yusuf güney de bir noktadan sonra hikayeye dahil olurdu dkdmmdmd