Ahu... Zel...
@ahu_zel
38 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Kesinlikle beklemediğim bir sondu.
SPOILER İÇERİKLİ BİR YORUM OLACAK.
Kitap 12. Bölüme kadar alışık olduğumuz seyrinde ilerliyordu aslında. İlk iki kitapta gördüğümüz atmosfer hakimdi. 11. Bölüm Hande'nin Yiğit tarafından kaçırılmasıyla biterken 12. Bölüm San Francisco'da aradan yıllar geçen bir zamanda başladı. 12. Bölümün başı yeterince kafa karıştırıcıyken devamında serinin başından beri ilmek ilmek kafamıza işlenen her bir sorunun cevabını teker teker almaya başladık. Büyük bir bilgi bombardımanının ardından Tekin ve Melisa'nın düğünüyle tam bir nefes aldık, artık güzel günlerle devam edeceğiz bitiyor kitap dedik. 2 sayfa sonra Emir pisliği tekrar ortaya çıktı. Hayır neden yani? Gerçekten en başında Elif Mirzanlı'nın katili sandığımız Bora'nın aslında hiç katil olmadığını, Elif'i onun öldürmediğini öğreniyoruz, oh be diyoruz. Ne olursa olsun gerçekten de Bora katil değilmiş diyip seviniyoruz. Sonra kitabın bitmesine 2 sayfa kala Emir pisliği mezarlıkta ortaya çıkıp Hande'nin kafasına silah dayayıp ikisini de öldüreceğini söylüyor. Bora da biliyor tabi Emir pisliğinin içeri tıkılmakla durdurulamadığını, kesin çözüm olsun Hande'den de çocuğundan da uzak dursun diye Emir'i öldürüyor. Sorarım sana ey yazar, bunca acıdan sonra gerçekten kitabın finalinde Bora'yı katil edip bir kez daha parmaklıklar ardına tıkmana gerek var mıydı? Herkes bir şekilde yaptıklarının cezasını çekmişken, ortada hiçbir sır kalmamışken Hande'ye de Bora'ya da Poyraz'a da bunu yapmaya gerçekten gerek var mıydı? Bu durum çok sinirlerimi bozdu benim. Halbuki buraya kadar acısıyla tatlısıyla çok da güzel gelmiştik.
Mesela kitabın başlarında Hande'nin söylenenlerin bir oyun olduğunu, rol icabı ve plan doğrultusunda söylendiğini bilmesine rağmen, ve kendine de bunu defalarca kez hatırlatmasına rağmen, yine de o cümleler gerçekten
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Bir gün fırtınan dinecek," dedim güçsüz düşen sesimle. "Ama o gün geldiğinde, kalbime diktiğin gül bahçesinden de eser kalmayacak diye ödüm kopuyor."
Oysa her şeyin başlangıcı annemin hırslarıydı, mecburiyetlerimin temelini atan babamın hatalarıydı ve bugün bu halde olmama sabep, birlikte işlediğimiz suç yüzünden hayatımı mahveden arkadaşlarımdı.
Ama ben hiç kimseyi, onu suçladığım kadar suçlamamıştım.
"Önce annem sonra sen," dedi masanın üstünde duran fotoğrafa bakarken. "Nasıl da güzel sevmediniz beni..."