Kimi zaman bu kara parmaklıkların önünde durur, düşünürüm. Ruhumda saklı duran anılar birdenbire canlanır ve içimden acı ama gerçek olan şu sözleri tekrarlarım: "Tanrı, arkalarından sonsuza kadar onların yokluğunun yasını tutayım ve acılarını çekeyim diye mi bu iki sevgili varlıkta beni birleştirdi, bütünleştirdi?"
Acaba yaşam bu gözyaşlarımı ve bu mutluluk dolu heyecanlarımı bir daha geri getirmeyecek kadar derin ve acı izler mi bıraktı bende? Yoksa onlardan geriye kalan sadece anılar mı?