şu “çocukluk “ kelimesi de artık taşınsa diyorum. şiirler ve hikayelerde bu kadar çok geçmese. ne bileyim, tatile çıksın bir süreliğine. sonra dönüş yolunda çıkan bir kasırga harflerini düşürsün. ya da bir kiralık katil tutmalı. peki kim bilir bir kelimenin katili olmak ister? üstelik bunun yolu yordamı nedir? nasıl öldürülür bir sözcük ve vicdanda yeri var mıdır?
sen kaybolmuşsun kardeşim. akıntıya kapılmış bir gemi gibisin, tanıdık kıyılar arıyorsun. ben de aradım. ama bir vatanımız yok. tarihe karıştı.
…ama şunu anla kardeşim. sen kimsenin bayrağını taşımıyorsun. kendi limanını aramakta özgürsün. ve havanda su dövmekten çok daha fazlasını yapabilirsin.