Cemile
@akncemile
185 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
“Belki de sürdürdüğüm yaşam, sürdürmem gereken yaşam değildir?”
Reklam
Herkes yaşıyor, yaşamdan keyif alıyor, bense dertleriyle beni mahveden bu dünyadan, bu hapishaneden çıkmış gibiyim ve ancak şimdi kendimi buluyorum.
Yine gözlerindeki ışık söndü. Yine dünki gibi, aniden, hiçbir geçiş olmadan kendini mutluluğun, huzurun ve onurun zirvesinden umutsuzluğun, öfkenin ve aşağılanmanın uçurumuna atılmış gibi hissetti. Yine herkes ve her şey iğrenç gelmeye başladı.
‘Öldüm, bittim artık insan bile değilim. Öyle berbat bir durumdayım ki hiç bir yerde, kendi içimde bile bir destek bulamıyorum.’
Çünkü onlardan düşmanlıktan başka bir şey beklemiyordu, buna alışmıştı.