Muahhir | el-Muahhir İsminin Anlamı
Muahhir isminin lügat anlamları:
Muahhir ise geride bırakandır anlamındadır.. Kur’an’da geçmemiş, meşhur Esma-i Hüsna hadisinde zikredilmiştir.
EL-MUAHHİR: Tehir eden, istediğini erteleyen, geriye bırakan; takdimi hak edeni takdim edip ileri geçiren; tehiri hak edeni tehir edip erteleyen, geri bırakan.
Allah (c.c), kullarının yaptığı hayır hasenat ve dua gibi veya diğer bazı işleri esas alarak veya hiçbir şeye de bakmayarak, doğumlarını, ölümlerini, rızıklarını veya başlarına gelecek herhangi bir şeyi geciktirebilir. Kıyameti de geciktirebilir veya öne alabilir. Çünkü bu konuda tek yetki kendisine aittir. Bir hadisi şerifte sadakanın ömrü uzattığı ve duanın da kaderi değiştirdiği vurgulanmaktadır. Bunu daha önceki konularımızı da işlerken gördük. Dolayısıyla kullar olarak bize düşen Rabbimizi unutmadan, ona dua edip yalvarmak ve yakarmak ve ne halde olduğumuzu, neye ihtiyacımız olduğunu bildirmektir.
Elbette ki Allah bizim neye ihtiyacımız olduğunu bilir bilmesine ama bizim istememiz önemlidir. Çünkü kul hesap verecek ve bunlardan isteyip istemediği şeylerden olacaktır. Bu yüzden istemeli ve hayırlı isteklerde bulunmalıyız. Hakkımızda hayırlısını istemeliyiz hem de. Aksi halde ne imanın, ne ibadetin, ne imtihanın anlamı kalırdı ne de dualarımızın veya yaptığımız hayırların…
Muahhir isimlerinin ıstılah anlamları:
Muahhir; hikmeti gereği bazı kullarını geride bırakandır.
Muahhir; kimi varlıkları sonra yaratandır.
Muahhir; kimi kullarını zekâ, akıl ve beden yönünden geride bırakandır.
Muahhir | el-Muahhir Dualar ve Zikirler
EL-MUAHHİR isminin zikri (846) adettir.
Zikir saati Zuhal; zikir günü Cumartesi’dir. Cumartesi Zuhal saati, sabah erken ve ikindi sonrası ile gece yarısı.
Muahhir | el-Muahhir esmasıyla yapılacak
Çizgisini bozanın duruşuna saygı duyulmaz.
İlkesini satanın fikrine kıymet biçilmez.
İslam, menfaat karşısında eğilmeyenlerin;
hakikat uğruna bedel ödemeyi göze alan Allah dostlarının izzetli, aziz yoludur.
___ /Güven Taşdemir
Bir Tebessüm Hafifliği1000Kitap
Sosyal mecraların uçucu ve laubali ikliminde, nedense bazı kişilerin elinin altına kolayca yerleşen şu 🤭 imojisi bir tek bana mı sakil ve tuhaf geliyor, bilemiyorum. Belki de bu platformda en çok karşıma çıkan sembollerden biri olduğu içindir, lakin bana fersah fersah uzak, bir o kadar da hafif ve ciddiyetten yoksun geliyor. Ekranı kaydırırken ne kadar derin cümleler kurarsa kursun, satırının sonuna bu imojiyi iliştiren bir profili bir türlü ciddiye alamıyorum; adeta kelamın asaletine, zihnin vakarına sürülen çocuksu bir leke gibi duruyor önümde.
Ya olduğun gibi görün ya göründügün gibi ol düsturu sadece fiziki hayatımızı değil, klavyemizin ucundan dökülen her karakteri de bağlayan mizan hükmindedir. Kalbi derinliğini, fikri haysiyetini ve şahsiyetinin vakarını muhafaza etmesi gereken mümin bir zihnin, ciddiyet yüklü mesele dahi olmasa bile ardına böyle ağzını kapatıp kıkırdayan bir suret iliştirmesi tam bir tenakuzdur. Müminin şiarı vakar ve ciddiyettir; komedyen yada şaklaban değilsin ki uluorta rahat davranasın.
Modern çağ kelimeleri tahrif edip insanı suretlerin hamalı haline getirirken, bizler de kelamın asaletini bu tip hafifliklere kurban ediyoruz. İhlas ve samimiyet ehli bir ruh, ne amellerini ne de düşüncelerini vitrinlerin eğlencesine meze yapmaz. Şayet burası kişinin görseliyle değil, zihniyle ve kalbiyle var olduğu bir tefekkür sahası ise, o halde harflerin vakârını ihlal eden her türlü sululuğu ve gayriciddi imayı elimizin tersiyle itmek şer’î bir adabın gereğidir.
Hayat bazen sana bir insan göndermiyor, bir ders gönderiyor.
O dersin adı bazen manipülasyon oluyor, bazen kontrol, bazen de sürekli senden alan ama sana hiçbir şey vermeyen insanlar…
Bugün geriye dönüp baktığımda ona değil, kurtulduğum güne şükrediyorum. Allah kötü insana fırsat vermesin.
ilk defa gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum.
Çok yorgunum. Sadece bedenim değil, ruhum da yorgun. Nasıl düzelecek, nereden toparlanacak hiçbir fikrim yok. Içimde sürekli bir kırgınlık var ve her geçen gün biraz daha artıyor gibi. Etrafımda insanlar var, konuşmalar var, kalabalıklar var ama ben sanki hepsinin dışında kalmış gibiyim. Yanımda gibiler ama aslında değiller. Anlaşılmadığımı hissediyorum.
Kalabalığın ortasında tek başıma kalmışım gibi.
Her şey üst üste geliyor. Birini atlatamadan diğeri başlıyor. Nefes alacak bir boşluk bile bırakmıyor hayat.
Bağırmak istiyorum, içimdekileri haykırmak istiyorum ama sesim çıkmıyor. Gitmek istiyorum bazen, her şeyi bırakıp uzaklaşmak. Ama nereye gideceğimi bile bilmiyorum. Sadece yüklerimden biraz kurtulmak istiyorum. Biraz anlaşılmak. Biraz dinlenmek.
Çünkü bu ağırlıkla daha ne kadar yürünür, bilmiyorum.