İlişkiler başlar biter, aşklar gömülür, dirilir, adamlar/kadınlar gelir gider. Ama kendimiz hep buradayızdır. Hep kendimize kalırız sonunda. İlişkiler de bizim içimizdedir. Arkamızdan gelmeleri de bundan. Çünkü kendimizden kurtulmak mümkün değil
Kişiler yeni bir ilişkiye başladıklarında çoğu zaman ilişkilerini hayatlarının merkezine alan bir tavır sergileyebiliyorlar. Dünya ilişkinin etrafında dönüyormuş da kendileri de dahil geri kalan herkes figüranmış gibi… Kayıp cennet bulunmuş da o cennetten hiçbir zaman kovulmayacaklarmış gibi. Ama sonuçta cennet bu, kovulmak için var !
Kayıp kelimesi, bize ilk olarak ölümü çağrıştırsa da aslında ilişkinin bitmesi de bir kayıptır. Bu süreçte benlik kaybedilen kişi ya da nesnenin artık var olmadığı hükmünü verir ve bu kişi ya da nesneden geri çekilir