"Sık sık kendime 'Bir tek sen mutsuzsun, diğer herkes mutlu, hiçbiri senin gibi acı çekmiyor!' diyorum. Sonra kadim bir şairden dizeler okuyorum ve kendi kalbimi anlıyor gibiyim. Dayanacak ne çok şey var! İnsanlar benim gibi sefil birini hiç gördü mü?"
"İnsan doğasının.." diye devam ettim, "Sınırları vardır. Bir dereceye kadar sevince, kedere ve acıya katlanabilir ama bu sınır aşıldığı zaman yok olur gider. Bu yüzden sorun insanın zayıf ya da güçlü olup olmaması değildir, mesele acılarına ne kadar dayanıp dayanamayacağıdır. Acıları fiziksel ya da ruhsal olabilir ve bana göre tıpkı hummadan ölen adama korkak demek kadar kendisini öldüren birine de korkak demek gülünçtür."
" İnsanlar - neden böyle olduklarını ancak Tanrı bilir - şimdiki alınyazılarını ağırbaşlılıkla kabullenmek yerine geçmişin üzüntülerini hatırlarken hayal güçlerini bu kadar zorlamasalardı belki daha az acı çekerlerdi."