Ulan İstanbul
Ulan İstanbul
Gözünü sevdiğim İstanbul
Sokaklarında gezdiğim
Şiirini yazdığım
Her gecesinde
Canımdan bezdiğim İstanbul
Güzel İstanbul
Kahpe İstanbul
Canım İstanbul
Ben senin çocuksu hallerini sevdim
Gözlerin ne kadar aydinlik canım
Tuttum, o küçük ellerini sevdim
Seninle bütün hazları paylaştık canım
Her şey varlığınla o kadar güzel ki
Bir gün unutabilsin, insan taş değil ki
Sen de anlarsın yıllarca sonra belki
Dünyada bir tek ölüm var: Ayrılık var canım
Bilirdin düşündüğümü ben bir şey demeden
Şimdi neden uzaklardasın, bilmem neden
Doludizgin yaşanacak yıllar tükenmeden
Gel artık canım , gel artık canım
Sen yoksun artık anla yeryüzünde bir o var
Onun elleri var, gözleri, dudakları
Anlarsın tenin beslediği zaman toprakları
Ve hâlâ seversin zaman bitinceye kadar
Yeniden var oluştur ya da bir başka türlü ölüştür bu
Nice aldanmalardan sonra bir aşka dönüştür bu