Aleyna Türkyılmaz
@aleyyhaa
Beyoğlu Rapsodisi’ni bitirdim ve açıkçası ben de biraz bittim. Kitabın başlarında olayların yavaş ilerlemesi beni biraz sabırsızlandırmıştı, hatta “artık bir şeyler olsun” diye düşündüğüm anlar oldu. Ama sonlara doğru hikâye öyle bir yere bağlandı ki gerçekten hiç hazır değilmişim.
Kenan, Selim ve Nihat’ın dostluğunu okurken aslında yavaş yavaş çatlakların oluştuğunu görüyorsunuz ama yine de final insanı hazırlıksız yakalıyor. Kitap bittiğinde içimde garip bir hüzün kaldı.
Benim için sadece bir polisiye değildi; dostluk, geçmiş ve insanların iç dünyasıyla ilgili oldukça etkileyici bir hikâyeydi. Beyoğlu’nun atmosferi de kitabın ruhunu çok güzel tamamlamış.
Reklam
ALİCE FEENEY NE YAPTIĞINI BİLİYORUM
Alice Feeney, Ne Yaptığını Biliyorum ile okuru baştan sona tetikte tutan, temposu hiç düşmeyen bir psikolojik gerilim sunuyor. Dili son derece akıcı; sayfalar fark etmeden akıp gidiyor.
Kitap boyunca yazarla okur arasında adeta bir kedi–fare oyunu oynanıyor. Her şey netleştiğini sandığınız anda, aslında hiçbir şeyin o kadar da net olmadığını fark ediyorsunuz. Özellikle son sayfalara geldiğimde katilin kim olduğunu bildiğimi düşünürken, son 10 sayfada yaşadığım şaşkınlık tarif edilemezdi. “Ne?” dedirten, gerçekten sarsıcı bir ters köşe vardı.
Feeney’in en güçlü yanı, okura sürekli “hakimim” hissi verip bunu ustaca elinden alması. Kitap bittiğinde geriye, zekice kurgulanmış ve uzun süre akıldan çıkmayan bir hikâye kalıyor.
Psikolojik gerilim sevenler için kesinlikle sürükleyici ve tatmin edici bir okuma.
Bahçıvan ve Ölüm – Georgi Gospodinov
Kitaba ilk başladığımda gerçekten derin bir acı hissettim. Bahçıvan ve Ölüm, ailesinden birini bir hastalık sürecinde kaybetmiş ya da böyle bir sürece tanıklık etmiş insanları çok derinden etkileyebilecek bir kitap. Hatta kayıp yaşamamış olsanız bile, kanser gibi uzun ve yıpratıcı bir hastalıkla yolu kesişmiş herkes için okuması zaman zaman zorlayıcı olabilir.
Bahçıvan ve Ölüm sadece ölümü anlatan bir kitap değil. Daha çok, bir babanın ölmeden önceki zamanlarını, hastalıkla birlikte değişen gündelik hayatı ve geride kalanların zamana tutunma çabasını anlatıyor. Büyük olaylardan çok küçük anlara odaklanıyor.
“Babamın doğum günüm için aramadığı ilk yıl.”
“Babamın ölümünden 20 gün sonra.Ailenin yeni takvimi.”
“Babamsız geçen bir Noel.”
Bu cümleler beni derinden etkiledi. Çünkü yasın tam olarak böyle ilerlediğini hatırlatıyor: büyük bir kopuştan ziyade, küçük ama can yakan eksilmelerle.
Kitap genel olarak akıcı ve sade bir dile sahip. Ancak yer yer dilin bilinçli olarak ağırlaştığı, okuru zorlayan bölümler de var. Bana kalırsa bu bir eksiklikten çok, anlatılan duygunun doğal bir sonucu. Çünkü bazı acılar zaten hızlı okunamıyor.
Bahçıvan ve Ölüm, bağırarak değil fısıldayarak anlatan; bitirdiğinizde içinizde sessiz bir ağırlık bırakan bir kitap. Ölümle yüzleşmekten çok, onunla yaşamayı öğrenmeye dair çok incelikli bir metin.
Sakın Yalan Söyleme
Yazarın dili akıcı ve sade; bu da kitabın hızlı okunmasını sağlıyor. Sayfalar kolayca ilerliyor ve okurken sıkmıyor. Ancak kurgu açısından beni çok tatmin ettiğini söyleyemem. Hikâye ilerlerken yer yer “ne alaka?” dediğim sahneler oldu ve olay örgüsü bazı noktalarda zayıf kaldı. Bu durum, kitabın genelinde bir şeylerin eksik olduğu hissini oluşturdu.
Çoğu okur yazarı Hizmetçi serisiyle tanımış olsa da ben Sakın Yalan Söyleme ile tanışma fırsatı buldum. İlk kitap olarak beklentimi çok yükseltmedi ama yazarın kalemine dair bir fikir verdi. Daha güçlü bir kurgu ile çok daha etkileyici olabilecek bir hikâyeydi.
Yine de hayal kırıklığına uğratan ya da okunmamalı denecek bir kitap değil. Akıcı dili sayesinde keyifle okunuyor, ancak derinlik ve bütünlük arayan okurlar için biraz yüzeyde kalabilir.
Ba yıl dımm
Taş Kağıt Makas hem psikolojik olarak geren hem de duygusal olarak yakalayan bir kitap. Okurken sürekli bir tedirginlik hissi var ama arka planda aşk ve aile bağları çok güçlü işlenmiş. Dili sade ve akıcı. Sonlara doğru tempo öyle yükseliyor ki insan gerçekten “ne oluyor?!” demeden edemiyor.
Reklam