doğada her şeyin insanları aşk ve kavuşmaya yönelttiği ve davet ettiği, engellerin sadece düzenli ve temelsiz ihtiyatlardan, hatta faydasız özenlerden ibaret olduğu fikrine şu anda inandığı için kendinin yine acılı ve zayıf oluşunu anlamıyor, zayıflık ve miskinliğine öfkeleniyordu.
Reklam
ah, bu bakışların bazen nasıl anlamları, nasıl incelikleri, nasıl renkleri vardı, ne sezdirmesi, ifade etmesi imkansız, ne anlatılması imkansız şiirleri, şiiriyetleri, insanı nasıl birden mutluluk göğüne taşıyan renkleri vardı!
ah, bu dünyada herkes kendini, sadece kendini, hatta başkalarının zararına olarak kendini mi düşünürdü?
ah insanlar, şu insan kalbi… yüz bin anlamlı bir bilmece.
Reklam