Ne denli yıkılsan, yaşlansan, mahvolsan da; tepeden tırnağa başka biri haline gelsen de- Gözler, gözler hep aynı kalır, gözler insanı ele verir. Gözlerdir ruhumuzun kapısı zaten; değil mi efendim?
Annem duygularını saklamaz. Saklayamaz. Ne geçiyorsa içinden hemen anlatıverir bana. Bu kadar her şeyini anlatabilen biri, nasıl bu kadar çok şeyi de saklayabilir benden hiç anlayamam.
Her çocuk bir oyuncakta kendini bulur. Kardeşini bulur. En sevdiği kardeşini. Sonra da kaybeder. Ormanda kardeşsiz kalır. Tek başına kalmaz ama. Annesiyle kalır. Mühim olan da budur zaten. Annesiz kalmaz şanslı çocuklar. Hep anneleriyle kalırlar. Sırf anneleriyle.