ÇOCUKLARINIZ İÇİN YAŞAMAYIN - ONLARLA BERABER YAŞAYIN
Yetişkinlerle çocuklara sadece aynı ortamda yan yana olduğu ya da sadece birbirleri için var oldukları değil, beraberce yaşadıkları bir aile kurmaya çalışın. Çocuklar ait olmaya gereksinim duyar yani bir şeyin parçası olmalı, o sürece bizzat katılmalıdırlar. Ebeveynleri için bir iş, bir görev olduklarını anlarlarsa kendilerini kötü hissederler. İşte bu yüzden çocuklarınız için değil, çocuklarınızla birlikte bitki yetiştirin. Çocuklarınız için ekmek yapmayın, çocuklarınızla birlikte ekmek yapın. Keyifli cumartesi gecelerini onlar için değil, onlarla birlikte düzenleyin. Ev işlerini onlar için değil, onlarla birlikte yapın. Hedef, bir aile olarak mümkün olduğunca birlikte yaşamak olmalı. Siz, çocuklarınızın köleleri değilsiniz. Siz bir ekipsiniz. Her zaman mümkün olmasa da, daha fazla zaman alsa da, pek çok şeyi çocuklarla birlikte yapmaya öncelik tanıyın. Bu, çocuk yetiştirmenin en önemli unsurlarından biridir. Dünyada en çok değer verdikleri kişilerle, yani sizinle birlikte olduklarında çok şey öğrenirler.
Çocuk yetiştirmek uzun vadeli bir iş; yıllar, hatta on yıllar alıyor. Yani vaktimiz var; denemeli, tekrar tekrar denemeliyiz. İşlerin zaman zaman ters gitmesi önemli değil, yeter ki sürekli ters gitmesin.
Anne babaların en kritik görevi çocuklarını avutmaktır. Çocuğun yakınında daima onu rahatlatacak bir kucak olmalı. Eğer çocuk avutulamaz haldeyse ona ulaşacak anahtarı bulamamışsınızdır demektir; aramaya devam edin. Avutulamayan çocuk, ebeveynine karşı hayal kırıklığı yaşar.
Bir bireyin yetişkin olduğunda mutlu bir yaşam sürmesinin tek bir anahtarı var: çocukluk döneminde kendini güvende hissetmiş olması. Ancak kendimizi güvende hissettiğimizde mutlu olabiliriz. Çocuklarımızla aramızda duygusal bir bağ oluşturmayı başarabilirsek, mutluluğa açılan kapının anahtarını onlara sunmuş oluruz.