Bir zamanlar ben, herşeye rağmen mutluydum.
Dertlerim vardı benim. Onlar dertti ama ben mutluydum.
Şimdilerde ben, her şeye rağmen mutsuzum.
Dertlerim dert değilmiş aslında.
Kederim ve mutsuzluğumla hiç bir dert dert değil artık.
Daha çok dua, daha az tebessüm. Nefes alıyoruz arada ölmüyoruz. Yaşadığımı sanıyorlar. Hayır sadece nefes alıyorum. Lokmalarım azaldı ekmeği unuttum zaten. Sigarayı sabah erkenden içenleri anlamazdım. Şimdi çok iyi anlıyorum. Onlar gece kalkıp bir daha içiyorlar...
Kapadımmı gözlerimi geceye, sabaha açardım artık onları.
Şimdi geceye kapanan gözlerim yine geceye açılıyor. Sabahın doğuşuna şahitlik ediyorlar...
Tad alamıyorum hiç bir lezzetten. Aslında lezzetli değillermiş. Ne çok severdim bir çok şeyi. Artık sevmiyorum hiç bir şeyi...
Bir zamanlar ben dertlerin cahiliydim. Dert yok tasa yok, cahillik mutluluk...
Şimdi özlüyorum eski günleri. Ama asla geri gelmeyecekler.
Şimdi olgunlaştım mı ben. Olgunlaşma değer mi bu keder. Olmak zorundamıydı. İmtihan mı, geçtim mi, kaldım mı?
Yakmalımıyım köprüleri, bende içinde yanmaz mıyım. Masumlara yanmaz mı?
ZALİMİ CEZALANDIRIRKEN MASUMLARIN HAKKI KALMAZ MI?
Haydi sabır Müslüman sabır....