‘... Eve gitmekten korkuyorum. Karımın çocuklarımın yüzüne bakmaktan korkuyorum usta. Başımınyastığa koyup da yorganı tepeme çekmiyor muyum ? Allah ,Allaaaahh... Sabaha kadar ölç , biç,ölç ,biç...’ Orhan Kemal bu satırlarla yine çizgisini belli etmekte. Bu satırlar bugün hala birilerinin dilinden dökülmekte. İşçilerin ortak acısı,iç yangısı,kaygısı, hayat telaşı devam etmekte. Romanda Cemile işçi bir genç kızın umutlarını nasıl da güzel taşımış sırtında. Baba desen kızına düşkün, evlatlarını korumaktan başka bir gayesi olmayan bir Malik bey... Fabrika işçilerine gelince roman karakterlerinden en acımasız en çıkarcı olanının öcünü alıverince bir rahatladım ki sormayın. Çok da aklım Cemile’de kaldı. Acaba Cemile işçi önlüğünü ömrü boyunca çıkarabilecek mi ? Yoksa üstüne kürkler de giyse yine işçi önlüğü mü görünecek ? Kader Cemile’yi Nasıl karşılayacak acaba ?
