Reklam
“What are we celebrating?”
“Our fragile mortality. The inevitability that we will descend into chaos and dust.”
morally grey karakterleri okumayı çok severim ki bu kitabın da diyaloglar ve yazım şekli dışında öne çıkan yanı karakterleriydi bana göre. Açıkçası karakterlere ve onların dinamiklerine bağlanmasaydım seriyi bitirir miydim bilmiyorum. özellikle diğer kitapları da okuduktan sonra ilk kitabın diğerlerinden ayrı bir yerde olduğuna emin oldum çünkü bütünlük hissettiren tek kitap oydu benim için. Ama bunların dışında karaketler ve onların içsel çöküşü ve academia ağırlıklı bir dark academia kitabı okumak çok iyi hissettirdi. Genel olarak ilk kitap sonbahar comfort kitabım bile olabilir.
(nicogideon nicolibby ve novacaine fav ikililerimdi)
“If not for her, Nico might not have noticed most of the things he did, and probably vice versa. A uniquely upsetting curse, really, how little he knew how to exist when she wasn’t there.”
“We’re all starving, but not everyone is doing it correctly. Some people are taking too much, making themselves sick, and it kills them. The excess is poison; even food is a poison to someone who’s been deprived. Everything has the capacity to turn toxic. It’s easy, so fucking easy to die, so the ones who make themselves something are the same ones who learn to starve correctly.”
