Hiç fark ettin mi bilmiyorum, insanlar bir şeyi sana söylemeyi borç bildiklerini dile getiriyorlarsa sevimsiz bir şey duymaya hazır olman lazım. Hakkımızda duydukları güzel şeyleri söylemeyi neden bir borç olarak görmüyorlar acaba?
"Bu harika işte" ya da "bu berbatmış" gibi lafları dillerinden düşürmeyip sanki gurme olmak insana sınıf atlatıyormuş gibi bir kibirle hep birlikte bellerine kadar içine gömüldükleri sorun bataklığı yokmuş gibi davranan yetişkinlerin takındıkları tavır çocukların gözüne nasıl görünüyordu acaba?