ManOnTheRoof
@alpunker
Çocukken ağlarsak ilgi, üzüntümüzü belli edersek de teselli göreceğimizi öğreniyoruz. İnsanları gülümsememizle ikna edemediğimizde gözyaşlarımızın mutlaka işe yarayacağını biliyoruz.
Belli bir yaştan sonra kendimizi güvende ve yaptıklarımızın doğruluğundan emin gösteren bir maske takıyoruz. Zamanla bu maske yüzümüze yapışıyor ve bir daha çıkmıyor.
Acı çeken ruhlar birbirini tanımak ve birbirlerine yanaşarak acılarını ikiye katlayarak artırmak gibi inanılmaz bir özelliğe sahiptirler.
Onu yeni keşfettiğim lokantaya götürebilirdim; ama beni kesin zevksiz bulurdu. Kimileri için dekorasyon, yemekten daha önemlidir.
Yapmamam gereken bir şey yapmama rağmen en ufak bir suçluluk duymuyorum, sadece yaptığımın ortaya çıkmasından korkuyorum.