toyken yumaşak yerlerine yaslanırdım,
aşkı ve seni birbirine karıştırmadan içerdim.
bilmezdim,
ayetsiz, sûresiz yerlerinin bir gün canımı acıtacağını,
aklıma bile gelmezdi bir gün beni terk etmesen.
yüzerken sana ilah yollarında üryan,
dört kitaba üç, beş dizede ben karaladım.
tanrı ile yüzüyor olmam gölümün en büyük sırrıydı,
bilmedim gizem neydi, bilmedim inanç neydi.
ıslak, soğuk, tebessümsüz yapay kafiyelerim.
çeperlerinde bir tek sendin beni yeşerten,
binlerce din yüzlerce peygamberdi beni öldüren.
olmaz tanrı olmazsan sen, hayır,
tanrı'yı nerden bileceğim bu kadar çok tanrı ile sevişirken?