Gelgelelim asıl acım fiziksel değil. Daha önce de söylediğim gibi, içimde bir şey var ve ne yaparsam yapayım onu bir türlü dışarı çıkaramıyorum. Yaptığım her şey, yapabileceklerimin yanında sahteymiş gibi görünüyor. Sanki yıllardır bir çocuk bekliyorum ama o çocuk bir türlü doğmuyor; sürekli bir doğum sancısı içindeyim ama buna rağmen hiçbir şey dünyaya gelmiyor.
Keşke göğsümü açıp kalbimi çıkarabilsem, ellerimin arasına alıp herkese gösterebilsem. Çünkü bir insanın en derin arzusu kendini bütünüyle açabilmek, yakını tarafından anlaşılabilmektir. Hepimiz kapının ardında gizlediğimiz o ışığın bir gün odanın tam ortasına, gözlerin kaçamayacağı bir yere konmasını isteriz.