Amine güntay
@amine_g
Reklam
Çok beğenerek okuduğum, elimden bırakmakta zorlandığım Emrah Serbes yapıtı. Beğenmeyenler olmuş şaşırarak okudum. O kadar güzel bir anlatımla, o kasveti, hayatın içinde kaybolanları, umutsuzluğu anlatmış ki okurken boğulacağımı düşündüm. Her okuduğum kitabında yazara olan hayranlığım artıyor, gözlem yeteneğinin çok iyi olduğuna her seferinde yeniden şaşırıyorum. Son seksen sayfada iki kez gözlerimin büyümesine, ağzımın açılmasına, kitapla konuşmama sebep oldu.
Hayatımın o günden sonra artık iki evreye ayrıldığını biliyordum, sevinç, neşe, dans ve coşku yoktu artık. Acı bile yoktu, acıdan fazla bir şeydi bu, kocaman bir çöldü, sadece çöl. Düş kırıklığından da öte kalıcı bir hissizliğe giden yolun başlangıcındaydım. O hızla geçen kamyonlar son düşlerimizi eziyordu, Karabük-lü’yle birlikte toprak olan son düşlerimizi. Boşluk hissi yerini yokluk hissine bırakıyordu artık, ne yokluğu olduğunu sonsuza kadar çözemeyeceğim.
Nereden aklıma geldi bilmiyorum ama, "Edith Piaf’ın çok güzel bir şarkısı vardr hakim bey," dedim, "yaptığım hiçbir şeyden pişman değilim." Şimdi, on beş sene sonra düşünüyorum, o gün, hakime söylediğim o sözden de pişman değilim, bedeli ne olursa olsun, ben hep doğru bildigimi yaptım.
Reklam