"Bak Eliz" dedi, ismimi ilk kez söylüyordu, "beni yargılamadan önce şunu bil... Bir zamanlar ben de herşeyimi gömmek zorunda kaldım. Hikayemi, geçmişimi, insanlığımı... Sadece ayakta kalmak için."
"Peki ya ben?" Diye sordum, " Ben ayakta kalmak için neyi gömmeliyim?"
"Kendini." dedi Devrim. Tek kelime fazlası değil.
Onları tanıyorum. Peşini bırakmayacaklarını her şeyden iyi biliyorum. Ya dışarı çıkıp onlar tarafından öldürüleceksin, ya da sana verdiğim şansı değerlendirip sonsuza kadar burada BENİM MİSAFİRİM olarak yaşayacaksın...
Her şey yarım yamalak. Anılar, rüyalar, gerçekten, her şey yarım yamalak zihnimde. Tek hissettiğim bir şeyleri kaybettiğim. Kanımı, ruhumu, bilincimi, ihtimallerimi...