Ne tuhaf, insanlar ölüyor, bedenleri toprak altında çürüyor ama seni yaralayan zehirli sözleri ölümsüzlüğe erişip hayatın boyunca kalbinde ve kulağında kalıyor.
Beni yıkabilecek ne kaldı ki bu dünyada?
...
Dargınlığım kaldı bir tek; anneme, babama, kardeşlerime, beni sevdiğine inandıklarıma, çekip gidenlere. Çekip gidenlere en çok. Aslında hayata. Hayatıma.
Anladım ki bu dünyanın tek hakikati insanın yalnızlığıdır, ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır...Yalnızlık insanın bu dünyada ödediği ağır bedeldir.