HALiL CİBRANIN ERMİŞ ADLI
KİTABINDAN BİR ALINTI.
Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil. Onlar hayatın kendine duyduğu hasretin oğulları ve kızları. Onlar sizin sayenizde gelir ama sizden değildir. sizinle birlikte olsalar da size ait değildir. Onlara sevginizi verebilirsiniz ama
düşüncelerinizi değil... Zira kendi düşünceleri var onların. Sizler yaysanız, çocuklarınız da bu yaylardan fırlatılan canlı oklar. Okçu sonsuza giden yoldaki hedefi görür ve okları tez gitsin, ırak gitsin diye gerer sizi var gücüyle.
Okçunun elinde gerilmek mutluluk versin
size; çünkü o sağlam yayı da sever, uçan oku sevdiği kadar.
Halil Cibran
Sayfa 11
Reklam
'’Yüreğimiz acıdığında ne yapıyoruz?"
diye sordu çocuk.
"Arkadaşlıkla, ortak gözyaşlarıyla ve zamanla sarıp sarmalıyoruz, mutlu ve umutlu uyanana kadar da bekliyoruz.”
"Hasta mısın evladım? Söyle bana, neyin var, neden kırdın lambayı, yapma böyle..."
"Kırdımsa kırdım, ne olacak! Çok mu değerliymiş?"
"Lamba senden değerli mi evladım, lambanın amına koyayım, lamba kim? Yöneticiye de dedim. Lambanızı sikeyim, kaç paraysa veririz. Sen değerlisin benim için."
"Beni görünce yanmıyordu baba."
"Nasıl ya?"
"Görmezden geliyordu, yanmıyordu. Kaç sefer yok saydı beni."
"E beni görünce de yanmıyordu bazen, böyle el sallayacaksın havaya doğru, o zaman yanıyor."
"Hadi ya! Sahiden mi?"
"Evet. *Ucuzundan takmışlar. Bizimle bir alakası yok*.’’
Sayfa 143 - İletişim
Reklam