sensizliğe alışırım sanmıştım.
matematikte 0 dan 1 çıkarılırsa eksi 1 kalır.
sensizken eksildim, 1 dim 0 a düştüm sen gittin eksiye düştüm.
el aldı elin oldun, sel aldı selin oldun.
yar bizim böyle olmamıza neden oldun.
gittin gelmedin, yol oldum görmedin,
bil istedim bilmedin.
bana senden hayır yok dedim içim içimi yedin.
kalbimde sana yer yok dedim ama kendime bile kinlendim.
sarıya sardım olmadı karaya çaldım olmadı
ben sana doymadım ama senle de olmadım.
gidemedi içim senden gelemedim kendime.
aramadın beni, sormadın bile.
gelmedin peşimden,
hiç görmedim ki seni ben.
neyse bıraktım artık,
olmuyorsa yeniden.
artık sustum,
belki yeniden değil,
ama kendimden başlayarak —
yine var olurum bir gün.
Nur
"unutmanın uyutmakla eşdeğer olduğunu düşünürüm bazen,
-ikisi de aynı anda acıyı dindirir
-ikisinde de yavaşça kaybolur yüzü gözlerimde.
-biri geçici bir huzur, diğeri kalıcı bir vedadır."
Nur
herkesin bir kalbinden gönderdiği vardır,
bir de kalbinin taa derinlerine gönderdiği...
ilki unutulur zamanla,
ama derindekinin adı dualarda geçer hâlâ.
biri hatıra olur, diğeri yara,
ama ikisi de sevmenin başka bir adı aslında.
Nur