Şimdi Ben, benim tam karşımdaki tek kişilik yatakta kalıyor. Çoğu gece uyumuyor, o nöbetteyken son nefesimi verece ğimden korkuyor. Eğer Ben yatakta değilse, Mae onun yerinde horlaya horlaya uyuyor oluyor. Artık sadece biz kaldık; annem, Mae, Ben ve ben. Eğer ruhlar âlemi gerçekten varsa, kaybettiklerimi görmek güzel olacak. Onlara sarılıp onları sevdiğimi söylemek, onlardan özür dilemek istiyorum. Öbür tarafın her iki kısmında da özür borçlu olduğum insanlar var. Eğer cennet diye bir şey varsa, ki olup olmadığını büyük ihtimalle zaten öğrenemeyeceğimden canımı sıkmıyorum. Anneme cennetten şüphe ettiğimi söylerdim ama o, sevdiği ve kaybettiği herkesin Tanrı'nın sağ yanında oturduğuna inanırdı.