Arkadaşlar yardıma ihtiyacım var
Bu yaşıma kadar bir adamla sohbet ettik sosyal medya üzerinden annesi anneme benim oğlum var senin kızın biz ikimiz iyi anlaşıyoruz falan demiş onlar da iyi anlaşırlar bi uğrasak vs. demiş,
Annem kızım küçük daha okuyor demiş adamda üniversite mezunu 25 yaşında ben 19 yaşındaydım o zamanlar ama bn bu çocuğu daha önce hiç görmemiştim annem 2 ay sonra anneanneme söyledi böyle böyle dediler bnde böyle dedim diye... Normalde baya bir kişi talip olarak demişlerdi ama hiçbirini bu kadar merak edip sosyal medyasına vs kadar bakmadım. Taki onun ismini duyana kadar sanki kalbime bir his doğmuştu ama bilmiyordum ne olduğunu benim biraz fazla takipçili farklı bir hesabım vardı böyle depresip sözler postlar paylaştığım falan. Ordan buna takip isteği attım kabul etmesi dm attım hesabıma destek olur musun diye. Tabiki yazmıştı.
Sonra 1000 k dan da destek olur musun demiştim. Ben kitap okuyamıyorum. Vs sonra geri çektim mesajımı niye çektin belki hesap açıp kitap okurdum dedi 😅 o beni bn onu takip etmeye başladık. ben mesaj kısmındaki baloncuğa halay müziği ekleyip 'halay perilerim geldi' diye yazdım bunu görmüş nerelisin sen vs diye sordu bnde yalan söyledim ki beni tanımasın diye. Adımı falan da sahte söyledim. Sonra konuşmaya başladık yaşımı sordu söyledim bu kadar depresif şeyler paylaşıyorsun hayatını yaşa bu yaşa bir daha gelmeyeceksin dedi okumuyordum o zmn okumam için bana motivasyon konuşması yapıyordu🥹 bana önemli biriymişim gibi hissettiriyordu.
Ama ben ona ben olduğumu söylemeyerek hata yaptım. Hatta olmayan bir ablam vardı gece neden uyumadım yazdım yarın işin var senin gözlerin şişer uyu demiştim yok gözlerim şişmez benim demişti ninni söyle uyuyayım demişti jdjdjs ses at falan diyordu atamamıştım sesimi tanır diye. Bir yere Gidip geldiğimde haber ediyordum. O da
Eşini kanserden kaybeden Orhan Seyfi‘nin kansere yakalanan kızı, “Annem öldüğünde çok ağladın. Ben ölürsem ağlamayacağına söz ver” deyince Orhan Seyfi söz verir. Bir süre sonra kızını kaybeder ve şu dizeleri yazar: “Bir alev halinde düştün elime, hani ey gözyaşım akmayacaktın?”
keşke annem beni doğrurmak yerine bir ağaç ekseydi. babam saçımı okşamaktansa evimize muhabbet kuşu alsaydı. ailrm, sevdiklerim ve bu dört duvar varlığıma alışmasaydı. güneş sizinle dpğup benimle batsaydı. suçumu örtecek bir sebep bulabilseydim şu hayatta. boyn6mu yağlı iple cezalandırsaydınız. kimsrsiz, öksüz bi kızı toprağa gelin etseydiniz. saçlarımı örerken annem gelseydi aklıma. ince narin elleriyle annem saçlarımı örseydi. suçluluk s8luk borumdan çıkıp, anneme görünürken anlatsaydı derdini açık açık. ölümü saçımdaki ellerinden daha çok srvdiğimi bilseydi annem. içli içli ağlasaydı. gözlerinde beş yaşındaki bir çocuğu görseydim. sonra tanrıyı bulsayd7m. annemin parmaklarının arasından saçıma dolansaydı. merhamet etseydi.
keşke allah bir gün canıma kıysaydı da suçlu ben olmasaydım.
Kan kusucaz güneş geceyi döndüğünde
Emeklerim yorgun bir işçinin kirli önlüğünde
Mumum söndüğünde, gerçek acıyı gördüğümde
Son kez ağlı'yca'm bir gün annem öldüğünde.
"'Seni annem bile sevmemiş...' Bu cümle, göğsüme saplanan ve her nefeste biraz daha derine inen, taşınması imkansız bir ömürlük yük."
