"Hangi biçime girersen gir, beni çıldırt! Yalnız, içinde seni bulamadığım bu uçurumun dibinde beni bırakma! Of Tanrım! Anlatılamaz bu! Canım olmadan nasıl yaşarım! Ruhum olmadan nasıl yaşarım!"
Reklam
İnsan bazen, kendine de, başkalarına da acımak nedir bilmeyen kimselere de acıyor.
Onun gözlerinde Catherine'i andıran bir şey vardı; canlı cenazeye dönmüş bir Catherine'in gözleri; tüm güzelliği yok olmuş gözler.
Ah, şimdi dışarıda olmayı ne kadar isterdim. Şimdi yine eskisi gibi küçük bir kız olmayı ne kadar isterdim! Uğradığı haksızlıklara gülüp geçen, öfkeden kendini kaybetmeyen küçük bir kız! Niye bu kadar değiştim? Niye bir-iki sözcük beni böyle zıvanadan çıkarıyor? Ah, bir kez şu karşı tepelerdeki fundalıklarda olsam,biliyorum yine eskisi gibi olacağım.
O zamandan sonra artık o benim için bir yabancı oldu.
Reklam