Hıçkırıklara boğularak dizlerine sarıldım. "Hepsi boşuna, baba... Hepsi boşuna..." Tıpkı benimki gibi yaşlarla sırımsıklam olmuş yüzüne baktım ve bir ölü gibi fısıldadım: "Kestiler bile baba, bir haftadan fazka oldu, şeker portakalı fidanımı kestiler."
Kimi insanların ölmesi ne kolaydı. Lanet bir trenin gelmesi yetiyordu. Benimse gökyüzüne gitmem ne kadar zordu. Gitmeyeyim diye herkes bacaklarıma yapışmıştı.