Evsiz yaşayamayan sadece insanlar değildir, evler de insanları olmadan yaşayamaz.
Sayfa 122
Reklam
Bir yandan en mutlu, bir yandan en hüzünlü yıl. Mutluluk kısa sürer, tıpkı o bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibi. Hüzün, her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dediği inatçı otlar gibi uzun süre kalır.
Sayfa 92
İlk defa ölmekte olan birinin yanında yatıyordum. Ve bundan “içim dışım ürpermedi.” Bizim oralarda böyle durumlarda, bir şey tarif edilemeyecek kadar dehşet verici ve katlanılmaz olduğunda “ için dışım ürperdi” denir. Benim içim de dışım da ürpermedi, o benim babamdı, daima yakışıklıydı, o dakikada bile. Yanında yatıyordum ve onunla birlikte nefes alıyordum.
Sayfa 82
İnsan böyle bir gecede, son gecede, son saatlerde neler hisseder, hayal etmeye çalışıyordum. Ve kelimelere inanan ben, kelimesiz kalmıştım.
Sayfa 82
Bu yıl Noel olmayacağını biliyorum. Aslında bir daha hiç Noel olmayacak.
Sayfa 66
Reklam