Herkes bir şeyler konuşurken sessizce dinleyen kişinin yanına yaklaşan Ahmet Efendi sordu: "Bazen ben de senin gibi dinlemek istiyorum; sessizce, karışmadan, uzaktan..."
O kişi sadece gülümseyerek karşılık verdi. Ahmet Efendi ise o an kendi kendine, "Bana ne?" diye düşünmeye başladı. Gereksiz yere müdahil olduğu tonlarca sohbet ve tartışmanın, aslında kendisine ne kadar büyük ve gereksiz bir dert olduğunu o an fark etmişti.