O bildirdi ki, ən mühüm tələblərini qəbul etmədiyim cəmiyyətdə mənə yer yoxdur, bir halda ki insan qəlbinin ən adi hissləri mənə yaddır, o zaman bu cəmiyyətdən mərhəmət gözləməyə də haqqım yoxdur.
Öz fikirlərimə nə qədər dalsam da, hərdənbir mən də söz demək istəsəm də, vəkilim mənə "Susu, bu sizin üçün daha yaxşı olar" deyirdi.
Elə bir vəziyyət yaranmışdı ki, işimə mənimlə hesablaşmadan baxılırdı. Hər şey mənim iştirakım olmadan baş verirdi. Taleyimi mənim fikrimi soruşmadan həll edirdilər.
Mənə elə gəlirdi ki, indicə tramvaya minmişəm. qarşımdakı oturacaqda tanımadığım sərnişinlər əyləşib gözlərini mənə zilləyiblər, elə bil üzümdə gülməli bir şey axtarmağa çalışırlar. Başa düşdüm ki, belə düşünmək axmaqlıqdır: məndə gülməli şey yox cani nişanələri axtarırdılar.
Dərindən fikirləşəndə görürəm ki, bədbəxt deyiləm. Düzdür, tələbəlik illərində mənim də öz arzularım vardı, ancaq institutu atandan sonra başa düşdüm ki, bütün bunların hamısı boş şeydir.