medi
@apoelover
Oyle yalnız hissetti ki kendini Pervane, canından sıyrılıp gitmek istedi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Varlığı bir bilmeceydi içinde. Ama sorusu neydi, nasıl çözülürdü, belli değildi.
Sanki bir yaraydı bu bilmece ve sızıydı emâresi. Kanıyordu durmadan. Ve kan tutuyordu Pervane'yi.
Değil mi ki her vuslat cümbüşü bir veda hüznünü hazırlar. Her başlangıç bitişe doğru yol alır.
Hırçınlığa mazurdu Şem.
Çünkü yanmaktan, aldanıştan, kendi kendine yanıp hiç varolmamış gibi yok olmaktan korkuyordu.
Zira onunla bilişenin ateşe gönlü, yanmaya vefası olmalıydı.
...ki nerede bir ateş varsa, onun etrafında ölesiye dönen bir Pervane vardır. Ateş bir gül gibi açılır ona, bir güle eğilir gibi ateşe boyun eğer Pervane.
Tutuşur, yanar ve adanışını ölerek tamamlar.
Ama aşkın acı öyküsü değildir bu. Bilakis, yana yana ölmek aşığın en zevkli menkıbesidir. Çünkü aşkın ateş öyküsünde, ölmek, vuslattır.