Ada , Carmela ve ben bakışlarımızı yerden kaldırmamayı , söylenen pislikleri duymazdan gelmeyi ve yürüyüp gitmeyi öğrenmiştik. Lila öğrenmemişti..... Bir erkek ona laf atarsa, kendisiyle konuşulduğuna inanmamış gibi hayretle duruyor ve bazen de merakla bakıyordu. Üstelik şaşırtıcı da olsa, erkekler o birbirinden rezil sözleri ona söylemeyip hepsini bize kullanıyorlardı.
Her zaman benim yapmam gereken şeyleri, benden önce ve benden iyi yapmak zorunda mıydı? Ben onun peşine düştüğümde kaçıyor; sonra beni geçmek için hızlanıyor muydu?