Koşuyor altı yaşında bir oğlan,
uçurtması geçiyor ağaçlardan,
siz de böyle koşmuştunuz bir zaman.
Çocuklara kıymayın efendiler.
Bulutlar adam öldürmesin.
hayatımın akışında kafamın alacağı tek kitap bu olur, insanlardan da çok duydum, neden olmasın belki de motivasyon sağlar diye başladım; okudum. evet anlıyorum neden okunuyor ama hedef kitlesi ben değilmişim, büyümüşüm. gözüme altı çizilecek, mesaj verecek cümleler sokulduğunda rahatsız hissediyorum. yani sence yazar efendi biz salak mıyız da buna ihtiyaç duyuyoruz acaba? okuyucuyu da ana karakterin nora gibi anlamı kaşıkla beslemen gereken insanlar olarak mı varsayıyorsun? uzun lafın kısası meh.