Rus edebiyatı. Bilen ne kadar sevdiğimi bilir. Söve söve, sinir olarak okuyorum ama çok da seviyorum. Sevme şeklim resmen ondan nefret etmem. Ve gerizekalı, aptal karakterleri. Hepsi mi burnu havada, beceriksiz, özgüvensiz olur.
Ne kadar kötülesem de çok beğendim, insanlarının (Sözüm Varenka ve Devruşkin’den dışarı. Onlar zaten öyle.) o yanlış kararları, yokluğun ve felakettin farkında olup asla değişmek için bir adım atmadıkları o davranışları maalesef çok insanca. Zaten her şey güzel ve doğru olsa 1) rus edebiyatı olmaz; 2) polyannacılık diye ayrı bir edebiyat çıkar. Ya da sadece çocuk edebiyatı olur.
İki karakter de birbirinden zavallıydı. İkisi de birbirine çok değer veriyordu ama ikisi de o değerin birbirlerini nasıl mahvettiğini göremedi. İkisinin de yardıma ihtiyacı vardı ve ikisi de ne birbirine ne başkasına yardımcı olabildi. İkisi de hayatlarını birbirleri için daha kötü hâle getirdi ama birbirlerine ihtiyaçları da vardı. Sorarsan.