Evsizlik halime endişelenmiyordum, önemsiz hâle gelmişti sanki özgürlük veriyordu. Ev insanı bir yere kopamadığı bağla bağlıyordu, hareketsizlikti. Belki böyle düşünmek işime geliyordu, bütün kiralık evler benim derken kendimi avutuyordum.
Yeryüzü geçmişinde pek kısa sayılacak ömrümde, her şey ışık hızıyla değişirken sadece seyirci kalmak, bir film şeridinin dönmesini izlemekten farksızdı.
Kadınların affetme kapasiteleri çok şaşırtıcıydı. Kendilerine durmadan hatırlatılan; türlü, çeşitli, başka belalı hâller, bahaneler kabullenmeyi kolaylaştırıyordu. Daha iyisi var mıydı ki?