Armağan
@armagannm
26 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kendine saygı konusunu farklı açılardan, örnek vakalarla ele almış kitap. İçeride bol bol atıf da var. Tabii kitap 1999 yılında çıktığı için atıf yapılan çalışmaların tarihi 1970-1998 arasını kapsıyor doğal olarak. Yine de dikkate değer tespitler var. Zaten literatüre baktığımızda, kendine saygının daha çok moderatör değişken olarak incelenen bir olgu haline geldiğini görüyoruz, yani birebir onu inceleyen yakın tarihli çalışma pek yok. Bu yüzden şans verilebilir bence..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Cambazın Cenazesi’ni ilk olarak Nilüfer Kent Tiyatrosu’ndan izledim. Ardından da metni döne döne okudum. İzlediğim en iyi oyunlardan, okuduğum en güzel metinlerden biri. Dönüşümün eşiğindeki bir taşra hikayesi. Zengin ve katmanlı. Karakterler o kadar doğal ve o kadar tanıdık ki, akıp gidiyor öykü. Ne ararsak var içerde. Dönüşüm, yıkım, komşuluk ilişkileri, aile ilişkileri, ölüm, hayatın her şeye rağmen akıp gidişi, küçük hesaplar, kurnazlıklar, ironi, kıskançlık, dargınlık, gülüşmeler, ağlamalar, ergenlik dönemi.. Her parçası apayrı bir tat bıraktı bende.. Hele o finalde bıraktığı his.. Hayran kaldım..
“Kadınların değersizleştirilen hayatlarına inat, Emine Hanım’ın bir romanı olsun istedim.” demiş sevgili Aslı Alpar ve anneannesinin hayatını anlatmış bizlere. İçeride duru bir anlatım, aile albümünden fotoğraflar ve Aslı Alpar’ın o güzel çizgilerini göreceksiniz. Bir çırpıda bitirdim ben, gözlerim dolu dolu. Şimdi sıra annemde. Ataerkil sistem içine doğup bastırılan, görmezden gelinen, psikolojik rahatsızlıkları ayıplanan, en temel ihtiyaçları bile ellerinden alınan, oradan oraya sürüklenen ve hayallerini yaşayamadan bu dünyadan göçüp giden nice Emine Hanımları düşündüm. Bu roman ile sessiz hayatlarının sesini duyurdu bize Aslı Alpar..
