Leyla Arpaç
@arpacleyla
instagram.com/leyla.booksstagram
Pinterest.com/leylaarpac
“Profilimde yer alan isimsiz iletiler ve yazıların tümü bana aittir.”
Vatan, coğrafyanın bize sunduğu bir hediye değil;
Bizim, varlığımızı üzerine inşa ettiğimiz o metafizik temeldir.
Bir toprak parçasına yurt demek, insanın acizliğidir;
Asıl yurt, insanın kendi bilincinin sınırlarını çizdiği,
O dokunulmaz, o aşılmaz ontolojik kaledir.
Sınırlar, zamanın kumdan duvarlarıdır;
Bugün hüküm sürenin, yarın rüzgarla savrulduğu bir oyun.
Oysa vatan, hafızanın o derin, o karanlık mahzeninde,
Atalardan miras kalan o sönmeyen itirazdır.
Hakikatin nerede olduğu mühim değil;
Önemli olan, insanın nerede insan kalmayı başardığıdır.
Dünya bir sürgündür, herkes kendi sınırlarında tutsak;
Kimi vatanını sınırda arar, kimi ise ruhunun o uçsuz bucaksız sessizliğinde.
Bir insanı toprağından sökebilirler,
Dilini yasaklayabilir, adını tarihten silebilirler;
Ama o insanın içinde taşıdığı, o kendine ait olan o büyük vatanı,
Hangi güç, hangi tiranlık söküp alabilir?
Vatan, göğe bakarken hissettiğin o aidiyetsiz özgürlüktür;
Kendi varlığının ağırlığını, dünyanın ağırlığına vuran o sarsılmaz iradedir.
Yurt, bir mülkiyet değil, bir onur mücadelesidir.
Reklam
Sen avucunu göğe açarsın,
Ekmek uğruna, ateş uğruna.
Ben kalbimi bir çift göze açtım;
Kendi yoksulluğumu, onun şefkatiyle doyurmak için.
Senin dilenciliğin rızık içindir,
Akşama biter, yarına unutulur.
Benimki ise bir gurur yarasıdır;
Bir kez o eşiğe baş koydum,
Bir kez o merhametsizliğe "açım" dedim.
Artık ne kapı aralarım,
Ne bir gölgenin peşine düşerim.
Yemin ettim;
Kendi yokluğumda oturup ağlayacağım da,
Asla bir başkasının varlığından,
Bir zerre huzur dilenmeyeceğim.
Çünkü dilenenin elinde kalan tek şey,
Kendi onurunun kırığıdır;
Ve ben o kırıkla,
Kendi krallığımı kuracağım.
Düşün ki;
Bir şehri yangına verirken,
Kendi külünde ısınır insan.
Yalanın, o incecik, o zifiri perdesini
Alnına dövme diye işler de,
"Ben, kendimden gayrısını sevmem" demez,
Diyemez...
Biz ki;
Birbirimizin gölgesinde çürürken,
Kendi heykelimizi dikeriz meydanlara.
Sırtımızda bir yük değil,
Bir ömürdür taşıdığımız;
Kendi ellerimizle ördüğümüz,
O aşılmaz, o geçilmez sahtelik duvarı.
Bakma öyle,
Gözlerindeki o derin, o mahzun kuyuya;
Seni de kandırırlar, beni de...
Oysa hakikat dediğin,
Bir bıçak ağzı kadar keskin ve yalın:
"Kimse kendi yalnızlığından öteye,
Bir adım atamaz."
Şimdi dağılın!
Yıkın o aynaları,
Yıkın o sahte, o yaldızlı maskeleri.
Çünkü insan,
Sadece kendi çığlığına sağır kaldığı gün,
Kendi olmaya başlar.
"Toplum, herkesin birbirinin yalanına ortak olduğu bir tiyatro sahnesi; perde kapandığında herkes kendi yalnızlığında kusuyor."
"Hatırladığın her şey, senin olduğun kişiyle değil, olmaktan korktuğun kişiyle şekillenmiş bir yalandır."
Reklam