Emeğin değeri, onun dışarıdan ne kadar alkışlandığıyla değil, varlığın o eyleme kattığı samimiyetle ölçülür. Bir tarafın en küçük çabasının yüceltilmesi, diğer tarafın büyük yüklerinin ise "zaten olması gereken" olarak görülmesi, ahlaki bir körlüktür. Adalet, sadece bölüştürmek değil; varlığın ağırlığını, acısını ve çabasını aynı terazide tartabilmektir.