Leyla Arpaç
@arpacleyla
instagram.com/leyla.booksstagram
Pinterest.com/leylaarpac
“Profilimde yer alan isimsiz iletiler ve yazıların tümü bana aittir.”
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“İnsan korkudan kaçmaz; çoğu zaman onun etrafında dolaşır. Çünkü korkunun tam içine girmek cesaret ister, ondan tamamen kaçmak ise insanın kendinden kaçmasıdır.”
– O kadar kitap okuyorsun ne öğrendin?
☆ Bilmediğimi Öğrendim.
– Bilmediğin Neymiş Peki?
☆ Öğrenmeye Çalışıyorum.
– Peki Şimdi Ne Biliyorsun?
☆ Bilmediğimi Biliyorum.
Cemal Süreyya 🤍📚
İnsan, kendi özünden bir parça arayarak doğaya yöneldiğinde, aslında kendisinin ayrılmaz bir parçasını keşfeder. Doğa, insanın bir yansımasıdır; birine zarar geldiğinde, diğerine de sızı ulaşır. Bu bütünlük, hiçbir bireye veya düşünceye ait değildir; insanın varoluşuyla, evrenin hakikatiyle bütünleşmiş evrensel bir yasadır. Zarar, ayrı ayrı değil, bütün üzerinden hissedilir; iyilik ve denge de aynı şekilde, her parçaya eşit şekilde yayılır. İnsan ve doğa birbirinin aynası, birbirinin sorumluluğudur; biri incinirken öteki sessiz kalamaz.
İnsanlık tarihi tek bir hakikatin farklı zamanlarda, farklı bilinç düzeylerinde açığa çıkış sürecidir. Hakikat bölünmez; fakat insan onu parça parça algılar. Bu nedenle dinler çoğalmış gibi görünür, oysa öz birdir.
İslam, yeni bir hakikat iddiası değil; hakikatin tamamlanmış ve berraklaştırılmış hâlidir. Önceki vahiyler insanlığın öğrenme sürecindeki aşamalar gibidir. Her biri kendi çağının kapasitesine göre bir yol ve düzen sunmuştur. Yollar farklı olsa da yön aynıdır: insanın kendisini ve sorumluluğunu idrak etmesi.
Bu anlamda din tektir, uygulamalar çoktur. Uygulamalar değişir çünkü toplum değişir; fakat hakikat değişmez çünkü insanın özü değişmez.
İslam’ın devrim oluşu politik bir yıkım değil, varoluşsal bir dönüşümdür. O, dış düzeni yıkmaktan önce iç düzensizliği ortadan kaldırmayı hedefler. Gerçek zulüm, insanın kendi içindeki adaletsizliktir. En büyük sapma, insanın kendisini merkeze koyarak ölçüyü kaybetmesidir. Bu nedenle İslam’ın çağrısı bir sistem devrimi değil, bilinç devrimidir.
Kur’an, geçmişi inkâr eden değil, onu tasdik eden fakat arındıran bir metindir. O, insanlığın biriktirdiği manevi tortuları temizleyerek özü yeniden görünür kılar. Amaç yeni bir yük getirmek değil; unutulanı hatırlatmaktır. Bu yüzden İslam ağırlaştırmaz, sadeleştirir. Karmaşıklaştırmaz, merkezileştirir. Korkuya değil, sorumluluk bilincine dayanır.
İslam yalnızca bir hukuk sistemi değildir; hukuk onun dış düzenidir. İslam özdür: adalet, merhamet, denge ve bilinçtir. Eğer öz kaybolursa, kurallar kabuğa dönüşür. Eğer bilinç yoksa, düzen ruhsuzlaşır.
Bu nedenle İslam diğer dinlerin karşısında değil; onların özünün devamı olarak anlaşılabilir. O, ayrışma değil bütünleşme iddiasıdır. Farklılıkların içinde ortak anlamı arama çağrısıdır.
Gerçek devrim, insanın dünyayı değiştirmesi değil;