Rabia
@arsiarma
memento mori
Reklam
Toplumda yerleşmiş kanılar, tek başına olmayı istemenin bir tercih meselesi olabileceğini asla kabul etmez. Zira, tek başına kalmaya mecbur olanlar sadece 'hayatta kaybedenler'dir.
Riesman, toplumun aslında bir hayaletten yahut var olduğu sanılan bir canavardan korktuğuna değinir. Korktuğumuz, bizlerden meydana gelmiş anonim bir otoritedir...
Ruhsal boşluk dediğimiz şey bir birikimin sonucudur. Birey kendine karşı şartlanır; kendi geleceğini yönlendiremeyeceğine inanır öncelikle. Ne başkalarının davranışları, ne etrafındaki dünya ne de kendi hayatı
kontrolü dahilindedir onun kafasında. Yani boşluk, bir anlamda, şartlanma birikimlerinden elimize kalandır. En sonunda isteklerinin ve arzularının önemi kalmaz ve her şeyden bir anda vazgeçer. Kayıtsızlık ve duygusuzluk aslında endişelere karşı oluşturulmuş bir savunma mekanizmasıdır.
Eğer birey devamlı aşamayacağı problemlerle yüz yüze geliyorsa, deneyeceği son savunma metodu, yaklaştığını fark ettiğinde bile tehlikeyi umursamamak olacaktır.
İnsan sürekli şarj edilmesi gereken bir akü değildir, onun için ondan statik anlamda
"boş" ya da "dolu" diye söz edilemez.
Reklam