Rabia
@arsiarma
memento mori
İnşaat Mühendisi
Ankara
63 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Sabitlenmiş gönderi
Edindiğim azıcık deneyim bana gösterdi ki, kimse herhangi bir şeyin efendisi değildir, hepsi sadece bir yanılsamadır; maddi zenginlikler de, ruhsal zenginlikler de. Çantada keklik sandığını kaybetmiş olan kişi sonunda hiçbir şeyin ona ait olmadığını öğrenir.Ve hiçbir şey bana ait değilse, benim olmayanlar için kaygılanmamın gereği de yok demektir; bugün ömrümün ilk ya da son günüymüş gibi yaşamam daha doğru.
Reklam
Dünya işlerinin yaşantımızı her geçen gün belirli bir kalıba sokması, duygularımızın bağımsızlığını yitirerek zamanın heyecansız, acımasız,
tekdüze akışına ayak uydurması kendini iyice hissettiriyor;bu da benim için yıkıcı oluyordu.
9/10
2026 5. kitabı
Tek seferde okuyup bitirebileceğiniz ama üzerine uzun uzun düşünebileceğiniz bir kitap. Tek derdi düzgün bir hayat yaşamak olan bir adamın sefalete sürüklenmesi... Günden güne zehirlenen ruhu, kirlenen karakteri, hayatının adım adım mahvoluşu ama felaketinin sonuna gelene kadar bunu farketmemesi...
Hayat arkadaşını seçmek kalan hayatını şekillendirmektir temalı bir hayat hikayesi.
Çocukken bize öğretilen çoğu şeyi olduğu gibi doğru kabul edip o çizgide yaşadığımız gerçeği...
Bozulmuş çürümüş ailede büyüyen bireyin aynı çürümüşlüğü nesiller boyu devam ettiren bir basamak olabileceği çok güzel işlenmiş.
Bir yandan da toplumsal hayattaki çürümenin yaklaşık 100 yıl önce bile hemen hemen aynı boyutta olduğu insanlığın aslında hiç gelişmesini gerçeği...
Kitabı bitirdikten sonra etrafımdaki insanları düşündüm masum bildiklerim en zalim olabilir ya da zalim bildiklerim en masum olabilirmiş gibi geldi.
Hayatta öyle kırılma noktaları var ki, bugün emin olduğum kendim yarın şuan ki bana çok çok uzak olabilir.
Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin
teknesini istediğimiz sahile çekmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir... Anlıyorum ki, değilmiş... yollar görünmez kayalarla doluymuş...Onlara çarpmamak lâzımmış... Daha fenası gizli akıntılar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını
farkedemezmiş... Ta kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...
