Karşı duvarda asılı olan aynada kendimi görmek istiyordum. Gettodan beri kendimi görmemiştim.
Aynanın derinliklerinden bir ceset bana bakıyordu.
Gözlerimdeki bakışı beni hiç terk etmedi.
Özgür insanlar olarak ilk eylemimiz erzaklara saldırmak oldu. Bundan başka bir şey düşünmüyorduk. Ne öç almayı, ne kaybedilmiş ebeveynleri. Ekmekten başka hiçbir şeyi düşünmedik.
"Biliyorum. Böyle şeyler söylemeye hakkımız yok. Bunu iyi biliyorum. Tanrı'nın gizemli yollarını anlamak için insan fazla küçük, sefil derecede küçük. Fakat ben ne yapabilirim?Bir bilge veya Aziz değilim. Etten ve kemikten basit bir yaratığım. Ruhumda ve etimde cehennem azabını yaşıyorum. Gözlerim de var ve onlarla burada yapılanı görüyorum. Ulu Merhamet nerede? Tanrı nerede? Merhametli Tanrı'ya nasıl inanabilirim?"