Yazar:
Elie Wiesel
Çevirmen:
Dila Balça Öğün
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 59 dk.
Sayfa Sayısı:
176
Basım Tarihi:
2024
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 1956
Yayınevi:
Koridor Yayıncılık
ISBN:
9786054629978
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
9/10
Beğendi
·2019 43. kitabı
GECE
"Bu kitabı neden yazdım?
Delirmemek için."
Yıl 1944. Yer: Auschwitz toplama kampı. Hayvan vagonlarına balık istifi gibi doldurulan Yahudiler… Çocuklarını arayan anne babalar, anne-babasını ve kardeşlerini kaybetmiş çocuklar… Çığlık, korku, panik ve karmaşa... Zayıf ve hasta olanlar gaz odalarına, çalışabilecek durumda olanlar ise yaşamak uğruna birbirini ezmeye mecbur bırakılıyor. Auschwitz; ölüm çukurları, eleme geceleri, tecavüzler, açlık ve dehşetle anılan bir yer.
Kitabın önsözünde Elie Wiesel şöyle der: “Söyleyecek çok şeyim vardı ama onları anlatacak kelimelerim yoktu.” Bu cümle, Gece’nin bütün duygusal yükünü taşıyor aslında.
Gece, Nobel Barış Ödüllü Elie Wiesel’in, ailesiyle birlikte önce Auschwitz, ardından Buchenwald toplama kamplarında yaşadıklarını anlattığı otobiyografik bir eserdir. Okudukça keşke tüm bu anlatılanlar kurgu olsaydı demekten kendinizi alamıyorsunuz.
Nazi Almanyası, Hitler, Holokost ve Yahudi Soykırımı üzerine çok sayıda kitap okumuş, film izlemiş olabilirsiniz. Gece’yi farklı kılan şey, bu korkunç dönemin 14 yaşındaki bir çocuğun gözünden aktarılmasıdır. Kurgu eserlerde yazarın abarttığını düşünebilir, anlatıcının tarafsızlığına kuşkuyla yaklaşabilirsiniz. Ancak Elie Wiesel’in yaşadıkları gerçektir; ailesini, inancını, çocukluğunu bu kamplarda kaybetmiş bir çocuğun tanıklığıdır bu.
Babası yanı başında can verirken korkudan tek kelime edemeyen bir çocuğun hikâyesi… Kurtulduğunda sadece ailesini değil, Tanrı’ya olan inancını ve insanlığa olan güvenini de yitirmiştir. Elie, o kamplardan sağ çıkan binlerce çocuk gibi ruhunda kapanmaz yaralarla hayata tutunmaya çalışmıştır.
İnsan, kendi seçmediği bir aidiyetten dolayı nasıl sorumlu tutulabilir? Yahudi olduğu için çocukların, kadınların, yaşlıların yok edildiği bir dünyada, bu soruyu
Acılarımız tarih kadar eski...Nefes alıp vermek misali olağan...
Evet gidiyoruz.. Geldik ve gidiyoruz. Adına Dünya denen bu durakta nefeslenip, geçip giderken asıl olan ne yaşadığımızdan çok ne yaşattığımız bence.
Doğaya, toprağa, suya, hayvana ve bir insanlığa ne yaşattığımız ve dahi ne bıraktığımız. Nasıl davrandığımız? Yaradılış misyonumuzu ne kadar anladığımız? Ne kadar yerine getirebildiğimiz?
Elie Wiesel'in gençlik yıllarında yaşadığı insanlık dışı deneyimlerini, sade ama sarsıcı bir dille anlattığı kısa olmasına rağmen etkisi bende uzun süre silinmeyecek bu otobiyografisini okuduktan sonra, giriş bölümüne yazdığım tüm bu sorular beynime hücum etti.
Bence bu kitap sadece anı değil, inanç, kimlik ve insanlık üzerinde derin bir sorgulama. Kitabın anlatımı özellikle dikkatimi çeken. Süslü ve dramatik bir dil kullanmadan ve bence neredeyse dümdüz, duygusuz bir üslup. Bana kalırsa bu sadelik yaşananların dehşetini daha da görünür ve hissedilir kıldı.
Ve cümleler ilerledikçe o genç çocuğun masumiyetten kopuşunu iliklerime kadar hissettim. Ah babasıyla olan ilişkisi. Bence bu kitabın duygusal omurgasını oluşturdu ve sevgi,suçluluk ve çaresizlik iç içe geçti. Ve bana sürekli bir durup derin derin nefes aldırdı. Sürekli yutkunurken yakaladım kendimi.
Öte yandan aklıma takılan diğer sorular. Böylesi bir kötülük karşısında insan nasıl hayatta kalır? İnanç nasıl korunur? Umut nasıl bitmez? Yaratıcıya olan inancın giderek sarılması ve Wiesel'in yaşadığı acılar karşısında yalnızca fiziksel değil, ruhsal yıkımı aslında kitabın bir toplama kampının anlatılmasından daha öte bir inanç krizi hikâyesi gibide.
Burada bir parantez açmadan bitirmek istemedim. Bu kadar acıya, bu kadar zulme ve katliama maruz kalmış bir millet şuan, şimdi şu asırda bir başka millete aynı zulmü nasıl reva görür. Aklın bunu anlaması
Dikkat !!! Bu kitap, yazarın gerçek hayat hikâyesini anlatmaktadır.
30 Eylül 1928 yılında dünyaya gelen dört çocuklu bir Yahudi ailesinin üçüncü çocuğudur. 1944 yılında Nazilerin baskısı sonucu ailesiyle birlikte Auschwitz-Birkenau toplama kamplarına gönderilir. Sol koluna A-7713 damgası işlenir. O artık bir insan değil, sıradan bir numaradır.
Kitaba gelecek olursak yazar, geçmişte yaşadığı zorlukları, zulümleri, ailesini nasıl kaybettiğini, Nazilerin yaptığı işkenceleri, insanların bencil bir yaratığa nasıl dönüştüklerini acı gerçeklerle kaleme almış.
Yazar, babasını yanı başında kaybederken bile korkudan ve çaresizlikten sesini çıkaramamıştır. Kamplardaki ölüm çukurlarını, gaz odalarını, tecavüzleri, eleme gecelerinde yaşlı ve güçsüzlerin ateşe atıldıkları, açlıkla mücadele ederken yaşadıklarını anlattığı bölümler gözlerinizi dolduracaktır. Kitabı okumaya başladığınızda Ön Söz bölümünden itibaren üzerinizde bıraktığı etkiyi hissetmeye başlayacaksınız.
Yazar’ın hayatını okurken yaşanılanları hayalimizde canlandırdığımızda aynı acıları çektiğimizi hissetmişizdir. Ancak günümüzde Yahudi inanca sahip İsrail’in, Müslüman Filistin halkın üzerinde uygulamış olduğu soykırımın, Nazilerin Yahudi vatandaşlara yapmış olduğu zulümden ne farkı vardır.
Keyifli okumalar dilerim…
“Tanrı nerede?”
“Nerede mi? İşte tam burada -burada asılı,bu darağacında…”
Elie Wiesel,1944’te,ailesiyle beraber Auschwitz,ardından Birkenau’ya gönderildiğinde henüz 16 yaşındaydı.
Gece,onun bu hatıralarının kitabıdır:Bir daha hiç görmediği annesi ve küçük kız kardeşinden ayrılışı,babasıyla açlığı,soğuğu,darbeleri ve işkenceyi paylaştığı kamplar… ve insan onurunun kaybetmenin utancı.
İkinci dünya savaşı hakkında okuduğum hiçbir kitaba benzemiyor çünkü yazar bizzat kendi yaşadıklarını kaleme almış.Düşününce aklımın alamadığı şeyleri Elie daha 15 yaşında bir çocukken yaşamış.Savaşın,ırkçılığın izlerini ömür boyu taşımış ve son olarak bunu kaleme almak istemiş.Mutlaka herkesin okuması gereken bir kitap.
Gece kitabı yazarın hayatının ufak bir kesiti. Fakat çok etkileyici ve acı dolu. Elie Wiesel 2. dünya savaşı sırasında Romanya'da yaşarken önce getto'da daha sonra da toplama kamplarında bulunmuş. Kitap o kadar ayrıntı vermiyor ama sanırsam ailenin bütün kadınları katledilmiş. Aileden tek kalan Elie Wiesel.
Güzel bir eser yalnız zamanında Yahudilerin çektiği acıları şimdi Yahudiler Müslümanlara çektiriyor. Gelecekte inşallah ırk ve din ayrımı olmaksızın insanlar huzur ve güven içerisinde yaşarlar.
İyi okumalar...
Elie Wiesel / Gece
Çoğumuz Nazi dönemlerini anlatan kitaplar okumuş ya da filmler izlemişizdir. Yaşanılanların akıllara durgunluk verecek kadar insanlık dışı olduğunu biliyoruz. O dönemi bizzat yaşamış kişilerden aktarılan, kaleme alınan eserleri okumaya bile dayanamıyor iken, bunların gerçek olduğunu ve zamanında insanların bunları yaşadığını bilmek çok üzücü. Umarım hiçbir zaman böyle zulümler bir daha yaşanmaz.
#Gece kitabı #ElieWiesel ‘in otobiyografik bir eseridir. Yazar tamamen kendi yaşadıklarını akıcı ve yalın bir şekilde kaleme almış. On beş yaşında olan Eliezer, üç kızkardeşi, annesi ve babasıyla birlikte diğer herkes gibi kamplara götürüldü. Kamplarda erkekler ve kadınlar ayrı yerlerde oldukları için annesi ve kızkardeşlerini bir daha hiç göremedi. Babasıyla hayatta kalma mücadelesi vermeye, birbirlerine destek olmaya çalıştılar. Zaman ilerledikçe açlığa, soğuğa, darbelere ve işkencelere dayanmak zor olmaya başladı. Hayatta kalma içgüdüsüyle yaşlı olan babasını koruma duygusu arasında yaşadığı çelişkiler, çaresizlikler, vicdan muhasebeleri ve onurunu kaybetme utancı o kadar yalın bir şekilde kaleme alınmış ki, bu kitapta okurları etkileyecek ve ödül almasını sağlayan en büyük unsur buydu bence. Açıkçası ben kitabı çok güzel ve etkileyici buldum.
Keyifli okumalar…
GECE-ELIE WIESEL,176 sayfa
“Unutmak tehlike ve hakaret demektir. Ölenleri unutmak, onları bir kez daha öldürmek olur. Öldürenleri ve yardımcılarını saymazsak, ilk ölümlerinden başka hiçbir şey sorumlu olamaz, biz ancak ikincisinden sorumlu oluruz.”
Bu kitabı neden yazdım ?
“ Delirmemek için. Veya tam tersine delirmek için. Ve böylece kötülüğün gücü ile kurbanların acısı arasında salınan bir insanlık tarihinde ve bilincinde eskiden ortaya çıkmış olan o büyük ve korkutucu deliliği daha iyi anlamak için”diyor yazar .
Kitap, yazarın 1944’de ailesiyle beraber Nazi Almanyası'ndaki Auschwitz,ardından Birkenau toplama kamplarındaki deneyimleri ve II. Dünya Savaşı sırasında Yahudiler'e uygulanan soykırımdan kurtuluşunu anlatmaktadır.
Toplama kampına gönderildiğinde 16 yaşındayken anne ve küçük kız kardeşinden ayrılışı,babası ile beraber açlık,sefalet ve işkenceleri paylaştığı kamplar…İnsan onurunun kaybedildiği utanç yılları.
Gece adlı kitabında Naziler tarafından gönderildiği Auschwitz'deki zorlu günlerini ve sonrasını yalın bir dille anlatan yazar bunların bir daha yaşanmaması için savaşın öteki yüzünü okurlara sunuyor ve Gece'yi yazmayı bir görev gibi gördüğünü söylüyor.
Yazar 1986 yılında Nobel Barış Ödülü'nü almıştır.
"Yaşam ve ölüm arasında savaş vererek yarım saatten daha uzun bir süre gözlerimizin önünde acı çekti. Bizim ona tam karşıdan bakmamız gerekiyordu. Önünden geçtiğimde henüz yaşıyordu. Dili henüz kırmızıydı, gözleri henüz sönmemişti.
Arkamda aynı adamı işittim:
- Tanrı nerede?
İçimde bir ses ona cevap veriyordu:
Nerede mi? İşte tam burada, burada asılı, bu darağacında...
O akşam çorbada ceset tadı vardı."
Nobel Barış Ödüllü kitap Gece; yazarın ailesiyle birlikte 2. Dünya Savaşı 1944 yıllarında Hitler'in Yahudi cemaatini getirdiği Auschwitz- Birkenau toplanma kampında yaşadıkları gerçek süreci anlatan bir kitap. Yazarın "Delirmemek için yazdım" dediği bir kitap olan Gece'yi ancak 1952'de yazılabilmiş.
Bu döneme ait farklı kitap ve Çizgili Pijamalı Çocuk filmini izlemiştim. Kitabın da diğerleri gibi çünkü anlatılanlar yaşananların birebir aynısı. Bu içler acısı yaşanmışlıkların içinden çıkıp hayatta kalabilen yazar Elie Wiesel, bu sürecin başında14 yaşında bir çocuktu. Anne ve kız kardeşlerini kampa ilk geldikleri gün kaybedip babasını da yanı başında trajik şekilde kaybedişi ve zulüm içinde geçen yıllar...
Daha önce filmini izlemeyip bilgi sahibi olmayan için tüyler ürpertici pek çok satır olabilir bu kitap. Ama bir kere bilgi sahibi olduktan sonra bile alışıyor insan en derin acıya bile. Ben de yine yüreğim burkularak okudum, yer yer ağzımın açık kaldığı noktalar bile oldu ama ilk defa öğrendiğim gibi de sarsılmadım, işte insanoğlu...
Öte yandan kitabın sonunda da yazarın belirttiği gibi kurtulanlar ne bir intikam ne de yaşadıklarını düşünme sürecine girmemişler amaçları sadece kurtulmak olmuş ki ilerleyen zamanda ve şu zamanda da Filistinlilere yapılanlar ortada. Yaşanmış acıya karşı bunları dile getirmek istemesem de ister istemez 'neden' sorusu yankılanıyor zihnimde.
Ayrıca kitabın çok sadeleştirilmiş olduğunu düşünüyorum, bu olayları yaşamış birisi yaşadıklarını bu kadar sade ifade edemeyeceğini düşünüyorum. Keşke kitaplar orijinalindeki haliyle elimize ulaşabilse...
Tarihte süregelmiş olan bu olayları yaşamış bir yazarın, ağzından öğrenmek isteyen için ilk sırada gelecek bir kitap olabilir, tavsiye ederim.
Yazarın "Delirmemek için yazdım." dediği otobiyografisi.
İkinci Dünya Savaşı döneminde Nazilerin Yahudileri toplama kampına götürmesiyle birlikte yazarın annesinden ve kız kardeşinden kopuşunu; babasıyla açlığı, soğuğu, işkenceleri, korkuyu paylaştığı kampları anlatıyor.
İnsanın düşünmekte, hayal etmekte bile zorlandığı işkencelerin gerçekten yaşandığını görmek çok acı verici. Yaşananlar çok acımasızca ve kitapta da bu acı öyle derin işlenmiş ki.
"Tüm insanlığa okutulması gereken kitap."
Oprah
Yine kısaca ve sadece okuyup fikrimi paylaşmak adına bir inceleme yazdım bugün. Öncelikle kitabı bana hediye eden canım arkadaşım 
Murat Ç teşekkür ederim. Sadece bir kitap değil bir hayat göndermiş bana.
İkinci Dünya Savaşı döneminde 1944 Mayısında Naziler, Macaristan’ın da onayı ile Sighet’in Yahudi cemaatini Auschwitz - Birkenau toplama kampına sürer.
Wiesel de ailesi ile birlikte buraya gönderilenler arasındadır. Sol koluna yapılan A-7713 numaralı dövme sonrası artık adı ile değil bu şekilde anılmaya başlanır O. 16 yaşında başladığı yolculuğunda ona babası Shlomo eşlik eder. 8 ay birçok işte çalışır, aç kalır, şiddeti ve insanlık suçlarını görür.
Ve 1944 sonlarında Buchenwald Toplama Kampı'na nakledilir. Binlerce insanla birlikte ölümü bekler Wiesel. Annesi Sarah ile en küçük kız kardeşi Tzipora Holokost'ta hayatını kaybeder, babası ise yaptıkları zorunlu yürüyüş sonrası dizanteri ve açlıktan ölür. Hayatta tek başına kalmıştır artık. Kaderine razı gelmişken 11 Nisan 1945'de Buchenwald Kampı Amerikalılar tarafından ele geçirilir. Wiesel de bu şekilde kavuşur özgürlüğüne.
Ancak özgürlük sadece bedenin özgürlüğüdür. Ruhu orada, kamplarda kalmıştır yazarın. Yakılan bebekler, kurşuna dizilen, açıklıktan ölen, dayak yiyen insanlar görmüştür. Babasını, annesini ve kardeşini bu kamplarda kaybetmiştir. Yerleştirildiği yetimhanede, kendi gibi hayatta kalmayı başaran iki kız kardeşi ile karşılaşsa da kaybettiği şey saflığı çocukluğudur.
Bu kitabı delirmemek için yazdım der önsözde Wiesel. Elde değil delirmemek. Bizler okurken böylesine korkuyorsak yaşayanlar neler hissetmiştir? Ya da hissetmişler midir bir şey? Ailesini nasıl aramıştır insanlar, bir süre önce yanyana oturup sohbet ettikleri yemek yedikleri kişileri dayak yerken görmenin acısına nasıl katlanmıştır
Murat Ç teşekkür ederim. Sadece bir kitap değil bir hayat göndermiş bana.
İkinci Dünya Savaşı döneminde 1944 Mayısında Naziler, Macaristan’ın da onayı ile Sighet’in Yahudi cemaatini Auschwitz - Birkenau toplama kampına sürer.
Wiesel de ailesi ile birlikte buraya gönderilenler arasındadır. Sol koluna yapılan A-7713 numaralı dövme sonrası artık adı ile değil bu şekilde anılmaya başlanır O. 16 yaşında başladığı yolculuğunda ona babası Shlomo eşlik eder. 8 ay birçok işte çalışır, aç kalır, şiddeti ve insanlık suçlarını görür.
Ve 1944 sonlarında Buchenwald Toplama Kampı'na nakledilir. Binlerce insanla birlikte ölümü bekler Wiesel. Annesi Sarah ile en küçük kız kardeşi Tzipora Holokost'ta hayatını kaybeder, babası ise yaptıkları zorunlu yürüyüş sonrası dizanteri ve açlıktan ölür. Hayatta tek başına kalmıştır artık. Kaderine razı gelmişken 11 Nisan 1945'de Buchenwald Kampı Amerikalılar tarafından ele geçirilir. Wiesel de bu şekilde kavuşur özgürlüğüne.
Ancak özgürlük sadece bedenin özgürlüğüdür. Ruhu orada, kamplarda kalmıştır yazarın. Yakılan bebekler, kurşuna dizilen, açıklıktan ölen, dayak yiyen insanlar görmüştür. Babasını, annesini ve kardeşini bu kamplarda kaybetmiştir. Yerleştirildiği yetimhanede, kendi gibi hayatta kalmayı başaran iki kız kardeşi ile karşılaşsa da kaybettiği şey saflığı çocukluğudur.
Bu kitabı delirmemek için yazdım der önsözde Wiesel. Elde değil delirmemek. Bizler okurken böylesine korkuyorsak yaşayanlar neler hissetmiştir? Ya da hissetmişler midir bir şey? Ailesini nasıl aramıştır insanlar, bir süre önce yanyana oturup sohbet ettikleri yemek yedikleri kişileri dayak yerken görmenin acısına nasıl katlanmıştırYazar Hakkında
Elie WieselYazar · 7 kitap
Eliezer Wiesel (d. 30 Eylül 1928), Nobel Barış Ödülü sahibi edebiyatçı.
Romanya'da dört çocuklu bir Yahudi ailenin üçüncü çocuğu olarak doğdu. 19 Nisan 1944'te Naziler tarafından ailesiyle beraber Auschwitz-Birkenau toplama kampına gönderildi. Sol koluna dövmeyle A-7713 numarası işlendi. Annesi ve en küçük kardeşinin burada öldürüldüğü sanılıyor. 1944 yılının sonunda babası ile beraber Buchenwald Toplama Kampına nakledildi. Babası 28 Ocak 1945'te açlık ve hastalıktan öldü. O tarihe kadar babası ile beraber kalmayı başardı. Kamplarda çalıştırılarak geçirdiği bir yılın ardından, 11 Nisan 1945'te Buchenwald kampının Amerikan ordusu tarafından ele geçirilmesiyle, özgürlüğüne kavuştu.
Savaştan sonra bir Fransız yetimhanesine yerleştirildi ve hayatta kalmayı başaran iki kızkardeşiyle bir araya geldi. 1948'de Sorbonne Üniversitesinde felsefe öğrenimine başladı. Hayatını gazetecilik yaparak kazandı.
1952 yılında François Mauriac'la tanışana kadar, savaş sırasında yaşadıklarıyla ilgili yazmayı reddetti. Daha sonra yakın arkadaşı olan Mauriac onu yazmaya ikna etti. Bunun üzerine ilk kitabı Gece'yi yazdı ve 1958 yılında yayımlattı.
Yahudi Soykırımı'ndan kurtulmuş olan Avusturya doğumlu yazar Marion Esther Rose ile evlendi. 1972'de oğulları Shlomo Elisha doğdu.
ABD'de yaşadığı yıllarda 40'tan fazla kitap yazdı ve birçok edebi ödül aldı. 1986 yılında şiddete ve ırkçılığa karşı duruşuyla Nobel Barış Ödülü aldı.
