Ruh da beden gibi ya ilerleme ya da düşüş durumundadır; ve Manevi Yol, ancak seyyahın hatalarının ve zaaflarının, uykusunun ve ataletinin üstesinden gelme nispetinde açılır, genişler ve bunların her biri onu, gayreti ölçüsünde maksuduna yaklaştırır.
( Şeyh Attar)
İşte yazın son gülüdür bu,
Uzakta yapayalnız açılıp duran
Sevdiği bütün dostları çekip gitmiş çoktan;
Ne akranı bir çiçek; ne de bir tomurcuk kalmış
Renklerinden kan vereceği, ya da karşılıklı dertleşeceği!
Senden geçemem ey garibim benim!
Razı değilim solmana; bak sevgililer uyuyor işte,
Var git sende uyu onlarla
Uyu ki bende usulca
Yapraklarını sereyim döşeğe
Akranlarının hiç kokusuz ve ölgün yattığı o yere
Ta ki ardından bende geleyim,
Dostluklarım bozulup dağıldığında,
Ve aşkın billur kasesinden
İnciler saçılıp dağıldığında!
Ve uçup gittiğinde sevgililer ah!
Kim ama kim kalacak
Bu çorak dünyada?
Sir Thomas Moore