Hatıra defterinin sayfasını çevirmeden, “ Basit Sevinç’leri büyük şöleneler gibi karşılayan çocuklardan,sevinçten yana yoksul insanlara nasıl dönüşebildik?” diye soruyorum kendi kendime. “ Mutluluğun çıtasını ne zaman bu kadar yükselttik? Ne zaman bunca doyumsuz,telaşlı, umursamaz,huzursuz kalabalıklar oluverdik? Nerede yitirdik sevincimizi?” Eğilip kulak veriyorum içime: Çıt yok. Çeviriyorum sayfayı
BENİM BABAM BİR ARİFE ÇİÇEĞİYDİ Feyza Kartopu