arzu
@arzuhasanova
Su anda olasi bütün hayatlarda yasadigimiz kadar eksiksiz ve tam bir hayat yasiyoruz, ayni türden duygulari burada da deneyimleyebiliriz.
Olmamiz gereken tek bir kisi var.
Hissetmemiz gereken tek bir varolus var.
Her sey olabilmek için her seyi yapmamiz gerekmiyor günkü zaten sonsuzuz. Yasadigimiz her an sonsuz olasi gelecege gebe.
Onun için bu hayatimizdaki insanlara iyi davranalim. Arada bir basimizi kaldirip yukari bakalim cünkü nerede olursak olalim gökyüzü her daim sonsuz.
Reklam
Yasayamadigimiz hayatlarin yasini tutmak kolay. Baska yeteneklerimizi gelistirmis, bazi teklifleri kabul etmis olmayi dilemek kolay. Daha çok çalismis, sevmeyi daha iyi becermis, paramizi daha iyi idare etmis, daha popüler biri olmus, o gruptan ayrilmamis, Avustralya'ya gitmis, kahve teklifini reddetmemis ve daha çok yoga yapmis olmayi dilemek çok kolay.
Edinemedigimiz arkadaslara, yapamadigimiz islere, evlenmedigimiz insanlara, yapmadigimiz çocuklara özlem duymak işten degil. Kendimizi baskalarinin gözünden görmek ve olmamizi istedikleri bin bir kisiye dönüsmüs olmayi dilemek için en ufak bir çaba gerekmiyor. Pismanlik duymak ve sonsuza, zamanimiz doluncaya kadar duymaya devam etmek çok kolay.
Ama esas sorun yasamadigimiz için pismanlik duydugumuz hayatlar degil. Sorun pismanligin kendisi. Büzüşmemize, kuruyup kalmamiza, kendimizin ve bütün insanligin en büyük düsmani oldugumuzu hissetmemize neden olan, pismanligin ta kendisi.
Olasi hayatlarimizdan herhangi birinin bundan daha mi iyi yoksa daha mi kötü olacagini bilemeyiz. O hayatlar yasaniyor, evet, ama biz de yaşıyoruz ve asil bu yaşantıya odaklanmaliyiz.
Her yere gidip herkesle tanişamaz, istedigimiz her meslegi yapamayiz tabii ama o hayatlarda hissedeceklerimizin çogunu hissedebiliriz yine de..
Hayatta kalıplar var.. Ritimler. Bir hayatta kendimizi köşeye kısılmış hissettiğimizde, hüznün, trajedinin, başarısızlığın ya da korkunun, tek bir varoluşun ürünü olduğinu düşünmek çok kolay. Yalnızca yaşamanın değil, belli bir şekilde yaşamanın sonucu olduğunu düşünmek. Demek istediğim, acıya karşı bağışıklık kazanmamızı sağlayacak bir yaşam tarzı olmadığını anlasak, her şey çok daha kolay olurdu. Mutluluğun doğasında acının da olduğunu. Biri olmadan öbürünün se olamayacağını.
Bəyənmədiyim heç də öz kimliyim, fərdiliyim, gerçək özüm, öz mahiyyətim deyildi, hərçənd kimliyin, fərdiliyin, orijinallığın özü də sual altında olan məsələdir. Mənim xoşuma gəlməyən cəhətlərim doğulduğum, tərbiyə aldığım mühitin kimliyimin yerinə mənə sırıdığı,- bəli, onun yerinə mənə sırıdığı saysız-hesabsız həvəslər, meyillər, qıraqsan alınan ideyalar, ictimai baxışlar, sinfi mənsubiyyətimdən irəli gələn hisslərim idi. Mənim heç vaxt kimliyim olmayıb, hər halda ona malik olan, yaxud malik olduğunu düşünən adamlardakı kimi bir kimliyim, şəxsiyyətim olmayıb. Mən həmişə seçilən heç kim olmuşam, ən böyük arzum isə seçilməyən kimsəyə çevrilmək olub.
Keçmiş bəzən o qədər güclü olur ki, adama elə gəlir, bu dəqiqə səni məhv edəcək.
Reklam